พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 351

ด้วยพระดำรัสแม้ทั้งหมดนี้      พระเจ้าอชาตศัตรูได้ทรงกระทำแสง

สว่างให้เป็นนิมิต  ด้วยประการฉะนี้.

ทรงกระทำแก่ใคร  ?   แก่หมอชีวก.    เพื่ออะไร  ?  เพื่อเฝ้าพระผู้มี

พระภาคเจ้า.    ก็พระเจ้าอชาตศัตรูไม่อาจเข้าเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าเอง

หรือ  ?  ถูกแล้ว   ไม่อาจ.   เพราะเหตุไร  ?  เพราะพระองค์มีความผิดมาก.

ด้วยว่า       พระเจ้าอชาตศัตรูได้ปลงพระชนม์ชีพพระบิดาของ

พระองค์ผู้เป็นอุบปัฏฐากของพระผู้มีพระภาคเจ้าและเป็นอริยสาวก    และ

พระเทวทัตก็ได้อาศัยพระเจ้าอชาตศัตรูนั้นนั่นแหละกระทำความฉิบหาย

ใหญ่แก่พระผู้มีพระภาคเจ้า.     ความผิดจึงมากด้วยประการฉะนี้.     ด้วย

ความที่พระองค์มีความผิดมากนั้น    จึงไม่อาจเสด็จไปเฝ้าด้วยพระองค์เอง.

อนึ่ง  หมอชีวก ก็เป็นอุปัฏฐากของพระผู้มีพระภาคเจ้า.  พระเจ้าอชาต-

ศัตรูจึงได้ทรงกระทำแสงสว่างให้เป็นนิมิต     ด้วยหมายพระทัยว่า   เราจัก

เฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยเป็นเงาตามหลังหมอชีวกนั้น.

หมอชีวกรู้ว่า       พระราชาทรงกระทำแสงสว่างให้เป็นนิมิตแก่ตน

หรือ ?  รู้อย่างดี.   เมื่อรู้เหตุไรจึงนิงเสีย  ?  เพื่อตัดความวุ่นวาย.   ด้วยว่า

ในบริษัทนั้น  มีอุปัฏฐากของครูทั้ง ๖   ประชุมกันอยู่มาก.   เขาเหล่านั้น

แม้ตนเองก็ไม่ได้รับการศึกษาเลย     เพราะผู้ไม่ได้รับการศึกษาอยู่ใกล้ชิด

เมื่อเราเริ่มกล่าวถึงพระคุณของพระผู้มีพระภาคเจ้า       เขาเหล่านั้นก็จัก

ผลุดลุกผลุดนั่งในระหว่าง ๆ   กล่าวคุณแห่งศาสดาของตน ๆ    เมื่อเป็น

เช่นนี้    คุณกถาแห่งพระศาสดาของเราก็จักไม่สิ้นสุดลงได้   ฝ่ายพระราชา

ครั้นทรงพบกุลุปกะของครูทั้ง ๖ เหล่านี้แล้ว     มิได้พอพระทัยในคุณกถา

ของครูทั้ง ๖ เหล่านั้น     เพราะไม่มีสาระที่จะถือเอาได้    ก็จักกลับมาทรง

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 352

ถามเรา      ครั้นถึงตอนนั้น     เราจักกล่าวพระคุณของพระศาสดา     โดย

ปราศจากความวุ่นวาย      แล้วจักพาพระเจ้าอชาตศัตรูไปสู่สำนักของพระ

ศาสดา   หมอชีวกรู้ชัดอยู่อย่างนี้จึงนิ่งเสีย   เพื่อตัดความวุ่นวาย   ดังนี้แล.

อำมาตย์แม้เหล่านั้นพากันคิดอย่างนี้ว่า   วันนี้พระราชาทรงชมราตรี

ด้วยบท ๕ บท  คงมีพระประสงค์จะเข้าไปหาสมณะหรือพราหมณ์บางองค์

ถามปัญหาแล้วฟังธรรมเป็นแน่         ถ้าพระราชานี้จักทรงสดับธรรมของ

สมณะหรือพราหมณ์องค์ใดแล้ว   ทรงเลื่อมใส   และจักทรงกระทำสักการะ

ใหญ่แก่สมณะหรือพราหมณ์องค์นั้น  สมณะผู้เป็นกุลุปกะของผู้ใด  ได้เป็น

กุลุปกะของพระราชา  ผู้นั้นย่อมมีความเจริญ  ดังนี้.

อำมาตย์เหล่านั้นครั้นคิดอย่างนี้แล้ว      จึงเริ่มกล่าวสรรเสริญสมณะ

ผู้เป็นกุลุปกะของตน ๆ   ด้วยหมายใจว่า    เรากล่าวสรรเสริญสมณะผู้เป็น

กุลุปกะของตนแล้วจักพาพระราชาไป   เราก็จักไป.    เพราะฉะนั้น    ท่าน

จึงกล่าวว่า   เมื่อพระเจ้าอชาตศัตรูมีกระแสพระดำรัสอย่างนี้แล้ว  อำมาตย์

ของพระราชาคนหนึ่ง  ดังนี้เป็นต้น.

บรรดาครูทั้ง ๖  เหล่านั้น     คำว่า    ปูรโณ     เป็นชื่อแห่งศาสดา-

ปฏิญญา.  คำว่า  กสฺสโป  เป็นโคตร.

ได้ยินว่า  ปูรณกัสสปนั้นเป็นทาสที่ ๙๙ ของตระกูลหนึ่ง  เหตุนั้น

เขาจึงตั้งชื่อว่า   ปูรณะ   แต่เพราะเป็นทาสที่เป็นมงคล   จึงไม่มีใครคอยว่า

กล่าวว่า    ทำดี    ทำชั่ว    หรือว่า    ยังไม่ทำ    ทำไม่เสร็จ.    ได้ยินว่า

นายปูรณะนั้นคิดว่า  เราจะอยู่ในที่นี้ทำไม   จึงหนีไป.   ครั้งนั้นพวกโจร

ได้ชิงผ้าของเขาไป.   เขาไม่รู้จะหาใบไม้หรือหญ้ามาปกปิดกาย จึงเปลือยกาย

เข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง.   มนุษย์ทั้งหลายเห็นเขา    เข้าใจว่า    ท่านผู้นี้

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 353

เป็นสมณะ  เป็นพระอรหันต์   เป็นผู้มักน้อย   คนเช่นท่านผู้นี้ไม่มี    จึง

ถือเอาของคาวหวาน   เป็นต้น   เข้าไปหา.    เขาคิดว่า   เพราะเราไม่นุ่งผ้า

จึงเกิดลาภนี้     ตั้งแต่นั้นมา    แม้ได้ผ้าก็ไม่นุ่ง   ได้ถือการเปลือยกายนั้น

นั่นแหละเป็นบรรพชา.   แม้คนเหล่าอื่น ๆ ประมาณ  ๕๐๐ คน   ก็พากัน

บวชตาม  ในสำนักของปูรณกัสสปนั้น.  ท่านกล่าวว่า  ปูรโณ  กสฺสโป

หมายถึงนักบวชปูรณกัสสปที่เล่าเรื่องมาแล้วนั้น.

ชื่อว่า   เจ้าหมู่   ด้วยอรรถว่า  มีหมู่   กล่าวคือหมู่นักบวช.

ชื่อว่า   เจ้าคณะ  ด้วยอรรถว่า  มีคณะนั้นนั่นแหละ.

ชื่อว่า  คณาจารย์   ด้วยอรรถว่า    เป็นอาจารย์ของคณะนั้น    โดย

ฐานฝึกมารยาท.

บทว่า  าโต   แปลว่า  รู้กันทั่ว   เห็นชัด.

ชื่อว่า     มีเกียรติยศ     ด้วยอรรถว่า     มียศที่เลื่องลือไปอย่างนี้ว่า

มักน้อย  สันโดษ  แม้ผ้าก็ไม่นุ่ง   เพราะมักน้อย.

บทว่า   ติตฺถกโร   แปลว่า   เจ้าลัทธิ.

บทว่า  สาธุสมฺมโต   ความว่า   เขายกย่องอย่างนี้ว่า  ท่านผู้นี้   ดี

งาม  เป็นสัตบุรุษ.

บทว่า  พหุชนสฺส  ความว่า  ปุถุชนอันธพาล   ผู้ไม่ได้สดับ.

ชื่อว่า    รัตตญญู   ด้วยอรรถว่า    รู้ราตรีมากหลาย   ที่ล่วงมาแล้ว

ตั้งแต่บวช.

ชื่อว่า  จิรปัพพชิตะ  ด้วยอรรถว่า  บวชนาน.

เพราะถ้อยคำของผู้ที่บวชไม่นาน     เป็นถ้อยคำไม่น่าเชื่อ    ฉะนั้น

ท่านจึงกล่าวว่า  บวชมานาน.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 354

บทว่า   อทฺธคโต  แปลว่า    มีอายุยืนนาน    อธิบายว่า    ล่วงไป

๒-๓ รัชกาล.

บทว่า  วโยอนุปฺปตฺโต  ความว่า   อยู่ตลอดมาถึงปัจฉิมวัย.

แม้คำทั้ง  ๒  นี้    ท่านกล่าวหมายเอาถ้อยคำของคนหนุ่มที่ไม่น่าเชื่อ.

บทว่า  ตุณหี  อโหสิ  ความว่า   พระราชาทรงเป็นเหมือนบุรุษผู้

ต้องการจะกินมะม่วงสุกมีสีดังทอง  มีรสอร่อย   ครั้นพบผลมะเดื่อสุกที่นำ

มาวางไว้ในมือ  ก็ไม่พอใจ  ฉันใด    พระราชาก็ฉันนั้น   มีพระประสงค์

สดับธรรมกถาที่ไพเราะ   ประกอบด้วยคุณมีฌานและอภิญญาเป็นต้น    แล

สรุปลงด้วยพระไตรลักษณ์      แม้เมื่อก่อนได้เคยพบปูรณกัสสป      ก็ไม่

พอพระทัย        มาบัดนี้ยิ่งไม่พอพระทัยขึ้นไปอีกเพราะการพรรณนาคุณ

จึงทรงนิ่งเสีย   แม้ไม่พอพระทัยเลย   ก็มีพระดำริว่า   ถ้าเราจักคุกคามคนที่

เท็จทูลนั้นแล้วให้เขาจับคอนำออกไป   ผู้ใดผู้หนึ่งแม้อื่นก็จะกลัวว่า   พระ

ราชาทรงกระทำอย่างนี้แก่คนที่พูดนั้น ๆ    จักไม่พูดอะไร ๆ  ฉะนั้น  จึง

ทรงอดกลั้นถ้อยคำนั้นแม้ไม่เป็นที่พอพระทัย  ได้ทรงนิ่งเสียเลย.

ลำดับนั้น    อำมาตย์อีกคนหนึ่งคิดว่า   เราจักกล่าวคุณของสมณ-

พราหมณ์ผู้เป็นกุลุปกะของตน  จึงเริ่มทูล.   เพราะฉะนั้น  ท่านจึงกล่าวว่า

อำมาตย์อีกคนหนึ่ง    ดังนี้เป็นต้น.    คำนั้นทั้งหมดพึงทราบตามนัยที่กล่าว

แล้ว.

ก็ในบรรดาครูทั้ง ๖ นี้   คำว่า  มักขลิ  เป็นชื่อของครูคนหนึ่งนั้น.

คำว่า     โคสาล    เป็นชื่อรอง    เพราะเกิดที่โรงโค.    ได้ยินว่า   เขาถือ

หม้อน้ำมันเดินไปบนพื้นที่มีเปือกตม.    นายกล่าวว่า     อย่าลื่นล้มนะพ่อ.

เขาลื่นล้มเพราะเลินเล่อ   จึงเริ่มหนีเพราะกลัวนาย.  นายวิ่งไปยึดชายผ้าไว้.

เขาจึงทิ้งผ้าเปลือยกายหนีไป.      ความที่เหลือ      เช่นเดียวกับปูรณกัสสป

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 355

นั่นเอง.

คำว่า   อชิต    เป็นชื่อของครูคนหนึ่งนั้น.    ชื่อว่า    เกสกัมพล

ด้วยอรรถว่า     ครองผ้ากัมพลที่ทอด้วยผมคน.      รวมชื่อทั้ง ๒ เข้าด้วย

กัน   จึงเรียกว่า    อชิตเกสกัมพล.    ใน ๒ ชื่อนั้น    ผ้ากัมพลที่ทำด้วย

ผมคน    ชื่อว่า   เกสกัมพล.    ชื่อว่าผ้าที่มีเนื้อหยาบกว่าผ้าเกสกัมพลนั้น

ไม่มี.  สมดังที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย   ผ้าที่ทอ

ด้วยด้ายจะมีกี่อย่างก็ตาม  ผ้ากันพลที่ทอด้วยผมคนเป็นผ้าที่มีเนื้อหยาบกว่า

ผ้าทอเหล่านั้น  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ผ้ากัมพลที่ทอด้วยผมคน หน้าหนาว

ก็เย็นเยือก    หน้าร้อนก็ร้อนระอุ    มีค่าน้อย    มีสัมผัสระคาย    สีไม่สวย

ทั้งกลิ่นก็เหม็น.

คำว่า  ปกุทธ   เป็นชื่อของครูคนหนึ่งนั้น.  คำว่ากัจจายนะ   เป็น

โคตร. รวมชื่อและโคตรเข้าด้วยกัน  จึงเรียกว่า  ปกุทธกัจจายนะ. ครูปกุทธ-

กัจจายนะนี้ห้ามน้ำเย็น  แม้ถ่ายอุจจาระ  ก็ไม่ใช้น้ำล้าง.   ได้น้ำร้อนหรือ

น้ำข้าวจึงทำการล้าง.     ครั้นข้ามแม่น้ำหรือน้ำตามทาง     คิดว่าศีลของเรา

ขาด       แล้วจึงก่อสถูปทรายอธิฐานศีลแล้วจึงไป.       ครูคนนี้มีลัทธิที่

ปราศจากสิริถึงปานนี้.

คำว่า  สญชัย   เป็นชื่อของครูคนหนึ่งนั้น.    ชื่อว่า    เวลัฏฐบุตร

เพราะเป็นบุตรของเวลัฏฐะ.

ครูคนหนึ่ง  ชื่อว่า  นิครนถ์   ด้วยอำนาจชื่อที่ได้แล้ว   เพราะพูด

เสมอว่า   พวกเราไม่มีกิเลสที่ร้อยรัด   ที่เกลือกกลั้ว   พวกเราเว้นจากกิเลส

ที่พัวพัน.

ชื่อว่า  นาฏบุตร  เพราะเป็นบุตรของคนฟ้อนรำ.

บทว่า อล โข   ราชา  ความว่า ได้ยินว่า พระราชาทรงสดับคำของ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 356

อำมาตย์เหล่านั้นแล้ว  มีพระราชดำริว่า   เราไม่ต้องการฟังคำพูดของผู้ใด ๆ

ผู้นั้น ๆ  ย่อมพูดพล่ามไปหมด   ส่วนคำพูดของผู้ใดที่เราต้องการฟัง   เขา

ผู้นั้นกลับนิ่งอยู่    เหมือนครุฑถูกฤทธิ์นาคเข้าไปแล้วยืนนิ่ง    เสียหายแล้ว

สิเรา       ครั้นแล้วทรงพระดำริว่า      หมอชีวกเป็นอุปัฏฐากของพระผู้มี

พระภาคเจ้าผู้สงบระงับ       แม้ตัวเองก็สงบระงับ      ฉะนั้น     จึงนั่งนิ่ง

เหมือนภิกษุที่สมบูรณ์ด้วยวัตร   หมอชีวกนี้    เมื่อเราไม่พูด   ก็จักไม่พูด

ก็เมื่อจะจับช้าง    ควรจะจับเท้าช้างนั่นแหละ   จึงทรงปรึกษากับหมอชีวก

นั้นด้วยพระองค์เอง.     เพราะเหตุนั้น    ท่านจึงกล่าวว่า   อถ   โข   ราชา

ดังนี้.

ในพระบาลีนั้น   บทว่า    กึ   ตุณฺหี   ความว่า  นิ่งเพราะเหตุไร

พระราชาตรัสถามว่า    เมื่ออำมาตย์เหล่านี้กล่าวคุณแห่งสมณะผู้เป็นกุลุปกะ

ของตน ๆ อยู่   ปากไม่พอกล่าว  สมณะที่เป็นกุลุปกะของท่านเหมือนอย่าง

ของอำมาตย์เหล่านี้      ไม่มีหรือ     ท่านเป็นคนจนหรือ   พระบิดาของเรา

ประทานความเป็นใหญ่แก่ท่านแล้วมิใช่หรือ   หรือว่าท่านไม่มีศรัทธา.

ลำดับนั้น   หมอชีวก   จึงคิดในใจว่า    พระราชาพระองค์นี้ให้เรา

กล่าวคุณแห่งสมณะผู้เป็นกุลุปกะ   บัดนี้เราไม่ใช่เวลาที่เราจะนิ่ง    เหมือน

อย่างว่า   อำมาตย์เหล่านี้ถวายบังคมพระราชาแล้วนั่งลงกล่าวคุณของสมณะ

ผู้กุลุปกะของตน ๆ  ฉันใด  เราจะกล่าวคุณของพระศาสดาของเราเหมือน

อย่างอำมาตย์เหล่านี้หาควรไม่    ดำริพลางลุกขึ้นจากอาสนะหันหน้าไปทาง

ที่ประทับของพระผู้มีพระภาคเจ้า       ถวายบังคมด้วยเบญจางคประดิษฐ์

ประคองอัญชลีซึ่งรุ่งเรื่องไปด้วยทศนัขสโมธานเหนือพระเศียร       แล้ว

ทูลว่าข้าแต่พระมหาราช  ขอพระองค์อย่าทรงเข้าพระทัยว่า  ชีวกนี้จะพาไป

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 357

พบสมณะพอดีพอร้าย     เพราะพระศาสดาของข้าพระองค์นี้     ในการถือ

ปฏิสนธิในครรภ์พระมารดา  ในการประสูติจากครรภ์พระมารดา   ในการ

เสด็จออกผนวช  ในการตรัสรู้  และในการประกาศธรรมจักร   หวั่นไหว

ไปทั่วหมื่นโลกธาตุ     ทรงทำยมกปาฏิหาริย์ก็อย่างนี้      คราวเสด็จลงจาก

เทวโลกก็อย่างนี้     ข้าพระพุทธเจ้าจักกล่าวคุณแห่งพระศาสดาของข้าพระ

พุทธเจ้า   ขอพระองค์จงตั้งพระทัยให้แน่วแน่สดับเถิด     พระพุทธเจ้าข้า.

ครั้นกราบทูลดังนี้แล้วจึงกล่าวคำเป็นต้นว่า      ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติเทพ

พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นี้   เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า   ดังนี้ .

ในพระบาลีนั้น  คำว่า  ต  โข  ปน  เป็นทุติยาวิภัตติ  ใช้ในอรรถ

แห่งอิตถัมภูตาขยาน   คือให้แปลว่า   ของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น

บทว่า  กลฺยาโณ  ความว่า  ประกอบด้วยความงาม  คือคุณธรรม.

มีอธิบายว่า   ประเสริฐที่สุด.

บทว่า   กิตฺติสทฺโท   ความว่า   ชื่อเสียง   หรือเสียงสดุดีพระเกียรติ

ที่กึกก้อง.

บทว่า  อุพฺภุคฺคโต  ความว่า  ลือกระฉ่อนไปทั่วโลกรวมทั้งเทวโลก

ว่า     พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น     แม้เพราะเหตุนี้      จึงเป็นพระ

อรหันต์  แม้เพราะเหตุนี้   จึงเป็นผู้ตรัสรู้เองโดยชอบ   แม้เพราะเหตุนี้   จึง

เป็นผู้แจกพระธรรม   ดังนี้.

ในบทพระพุทธคุณนั้น  มีการเชื่อมบทดังนี้   พระผู้มีพระภาคเจ้า

พระองค์นั้น   แม้เพราะเหตุนี้   จึงเป็นพระอรหันต์   แม้เพราะเหตุนี้    จึง

เป็นผู้ตรัสรู้เองโดยชอบ ฯ ล ฯ    แม้เพราะเหตุนี้     จึงเป็นผู้แจกพระธรรม

อธิบายว่า   เพราะเหตุนี้ด้วย   นี้ด้วย.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 358

บทเหล่านี้ทั้งหมดในพระบาลีนั้น  ได้อธิบายอย่างพิสดารในพุทธา-

นุสสตินิทเทศในวิสุทธิมรรค เริ่มต้นตั้งแต่อธิบายว่า  พระผู้มีพระภาคเจ้า

พระองค์นั้น  พึงทราบว่าเป็นพระอรหันต์ด้วยเหตุเหล่านี้ก่อน  คือ  เพราะ

ไกลจากกิเลสทั้งหลาย ๑    เพราะหักกำจักรแห่งสังสารวัฏ  ๑     เพราะควร

แก่ปัจจัยเป็นต้น ๑    เพราะไม่มีความลับในการทำบาป  ๑    ความพิสดาร

แห่งบทพุทธคุณเหล่านั้น  พึงถือเอาจากวิสุทธิมรรคนั้น.

ก็หมอชีวกพรรณนาพุทธคุณทีละบทจบความลง  ทูลว่า  ข้าแต่พระ

มหาราช  พระศาสดาของข้าพระองค์เป็นพระอรหันต์อย่างนี้     เป็นสัมมา-

สัมพุทธะอย่างนี้   ฯ ล ฯ      เป็นผู้แจกธรรมรัตน์อย่างนี้    แล้วทูลสรุปว่า

ขอพระองค์ผู้สมมติเทพโปรดเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าเถิด  ถึงอย่างไร

เมื่อพระองค์เข้าเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าอยู่   พระทัยก็พึงผ่องใส.

ก็ในพระบาลีตอนนี้   เมื่อหมอชีวกทูลว่า   ขอพระองค์ผู้สมมติเทพ

โปรดเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าเถิด  ดังนี้    เท่ากับทูลว่า    ข้าแต่พระ

มหาราช      เมื่อข้าพระองค์ถูกพระราชาเช่นพระองค์ตั้งร้อยทั้งพันตั้งแสน

ตรัสถาม      ย่อมมีเรี่ยวแรงและพลังที่จะกล่าวคุณกถาของพระศาสดาให้จับ

ใจของคนทั้งหมดได้   พระองค์ก็ทรงคุ้นเคย  โปรดเข้าไปเฝ้าทูลถามปัญหา

เถิด   พระพุทธเจ้าข้า.

เมื่อพระราชาทรงสดับคุณกถาของพระผู้มีพระภาคเจ้าอยู่เรื่อย ๆ

นั้น    ทั่วพระวรกายมีปีติ  ๕ ประการถูกต้องตลอดเวลา    พระองค์มีพระ

ประสงค์จะเสด็จไปในขณะนั้นทีเดียว     มีพระดำริว่า      เมื่อเราจะไปเฝ้า

พระทศพลในเวลานี้        ไม่มีใครอื่นที่จักสามารถจัดยานพาหนะได้เร็ว

นอกจากหมอชีวก   จึงรับสั่งว่า   ชีวกผู้สหาย   ถ้าอย่างนั้น    ท่านจงสั่งให้

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 359

เตรียมหัตถียานไว้.

บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า  เตนหิ เป็นนิบาต ใช้ในอรรถว่า  ส่งไป

อธิบายว่า  ไปเถิด  ชีวกผู้สหาย.

บทว่า    หตฺถิยานานิ    ความว่า    บรรดายานพาหนะมีม้าและรถ

เป็นต้นที่มีอยู่มากมาย   ยานพาหนะคือช้างเป็นสูงสุด    ควรจะนำไปสำนัก

ของพระศาสดาผู้สูงสุด    ด้วยยานพาหนะที่สูงสุดเหมือนกัน.    พระราชามี

พระดำริดังนี้แล้ว   และมีพระดำริต่อไปอีกว่า     ยานพาหนะคือม้าและรถ

มีเสียงดัง     เสียงของยานพาหนะเหล่านั้นได้ยินไปไกลทีเดียว    ส่วนยาน

พาหนะคือช้าง   แม้คนที่เดินตามรอยเท้าก็ไม่ได้ยินเสียง   ควรจะไปสำนัก

ของพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เงียบสงบด้วยยานพาหนะที่เงียบสงบเหมือนกัน

ดังนี้แล้วจึงตรัสว่า  หตฺถิยานานิ  เป็นต้น.

บทว่า  ปญฺจมตฺตานิ    หตฺถินิยาสตานิ   ความว่า  ช้างพังประมาณ

๕๐๐.

บทว่า   กปฺปาเปตฺวา   ความว่า   ให้เตรียมเกยช้าง.

บทว่า  อาโรหณีย  ความว่า  ควรแก่การขึ้น  อธิบายว่า  ปกปิด.

ถามว่า  หมอชีวกนี้ได้กระทำสิ่งที่พระราชาตรัสหรือมิได้ตรัส  ?

ตอบว่า  ได้กระทำสิ่งที่พระราชามิได้ตรัส .

เพราะเหตุไร  ?

เพราะเป็นบัณฑิต.

ได้ยินว่า   หมอชีวกนั้นได้มีความคิดอย่างนี้ว่า  พระราชามีรับสั่งว่า

เราจะไปในเวลานี้.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 360

ธรรมดาพระราชาทั้งหลาย  มีศัตรูมาก    หากจะมีอันตรายบางอย่าง

ในระหว่างทาง  แม้เราก็จักถูกคนทั้งหลายตำหนิว่า   หมอชีวกคิดว่า  พระ

ราชาเชื่อคำเรา   จึงพาพระราชาออกไปในเวลาไม่ควร   แม้ถึงพระผู้มีพระ

ภาคเจ้าก็จักถูกตำหนิว่า    พระสมณโคดมมุ่งแต่จะเทศน์   ไม่กำหนดกาล

ควรไม่ควรแล้วแสดงธรรม   ดังนี้บ้าง  เพราะฉะนั้น   เราจักกระทำอย่างที่

ครหาจะไม่เกิดขึ้นแก่เรา  และจะไม่เกิดขึ้นแก่พระผู้มีพระภาคเจ้า  ทั้งพระ

ราชาก็จะได้รับอารักขาอย่างดี.   ต่อแต่นั้น    หมอชีวกคิดว่า   เพราะอาศัย

หญิงทั้งหลาย   ภัยย่อมไม่มีแก่ชายทั้งหลาย   พระราชามีหญิงแวดล้อมเสด็จ

ไปสะดวกดี   จึงให้เตรียมช้างพัง ๕๐๐  เชือก    ให้หญิง ๕๐๐  คนปลอม

เป็นชาย   สั่งว่า  พวกเธอจงถือดาบและหอกซัดแวดล้อมพระราชา    แล้ว

หมอยังคิดอีกว่า    พระราชาองค์นี้ไม่มีอุปนิสัยแห่งมรรคผลในอัตตภาพนี้

และธรรมดาพระพุทธเจ้าทั้งหลายทรงเห็นอุปนิสัยก่อนจึงแสดงธรรม   เอา

ละเราจักให้มหาชนประชุมกัน    เมื่อเป็นเช่นนี้    พระศาสดาจักทรงแสดง

ธรรมตามอุปนิสัยของใคร ๆ  สักคน  พระธรรมเทศนานั้นจักเป็นอุปการะ

แก่มหาชน.    หมอชีวกนั้นส่งข่าวสาสน์ให้ตีกลองป่าวประกาศในที่นั้น ๆ

ว่า     วันนี้พระราชาจะเสด็จไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า      ขอให้คนทุกคน

ถวายอารักขาพระราชาตามสมควรแก่สมบัติของตน ๆ

ลำดับนั้น   มหาชนคิดว่า  ได้ยินว่า   พระราชาจะเสด็จไปเฝ้าพระผู้

มีพระภาคเจ้า    ท่านผู้เจริญ    พระธรรมเทศนาของพระผู้มีพระภาคเจ้า

เป็นเช่นไรหนอ     พวกเราจะมัวเล่นนักษัตรกันทำไม     ไปในที่นั้นเถิด.

ทุกคนถือของหอมและดอกไม้เป็นต้น   ยืนรอการเสด็จมาของพระราชาอยู่

ตามทาง.   แม้หมอชีวกก็ทูลเชิญเสด็จพระราชาว่า    ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 361

เทพ   เตรียมยานพาหนะช้างเสร็จแล้ว   ขอพระองค์จงรู้เวลาที่ควรเสด็จใน

บัดนี้เถิด.

ในบทเหล่านั้น บทว่า ยสฺสทานิ  กาล  มญฺสิ  เป็นคำทูลเตือน.

อธิบายว่า    เรื่องใดที่พระองค์ทรงสั่งไว้   เรื่องนั้นข้าพระองค์ทำเสร็จแล้ว

บัดนี้ขอพระองค์จงรู้เวลาที่จะเสด็จหรือไม่เสด็จเถิด      ขอพระองค์จงทรง

กระทำตามชอบพระทัยของพระองค์เถิด.

บทว่า ปจฺเจกา  อิตฺถิโย  ตัดบทเป็น  ปฏิเอกา  อิตฺถิโย  อธิบายว่า

ช้างพังแต่ละเชือก  มีหญิงคนหนึ่งประจำ.

บทว่า  อุกฺกาสุ    ธาริยมานาสุ  ความว่า  มีคนถือคบเพลิง.

บทว่า  มหจฺจราชานุภาเวน  ความว่า   ด้วยอานุภาพของพระราชา

ที่ใหญ่หลวง.  บาลีว่า  มหจฺจา  ก็มีความว่า   ใหญ่หลวง นี้เป็นลิงคปริยาย.

ราชฤทธิ์    เรียกว่า  ราชานุภาพ.   ก็อะไรเป็นราชฤทธิ์  ?  สิริคือ

ความเป็นให้แห่งรัฐใหญ่  ๒  รัฐ        ซึ่งมีเนื้อที่ประมาณ   ๓๐๐  โยชน์

เป็นราชฤทธิ์.

จริงอยู่   ในวันก่อนโน้น  มิได้มีการเตรียมจัดไว้ก่อน  ด้วยหมายว่า

พระราชาจักเสด็จไปเฝ้าพระตถาคต  หมอชีวกจัดในขณะนั้นเอง   เอาหญิง

๕๐๐  คนปลอมเป็นชาย   สวมผ้าโพก   คล้องพระขรรค์ที่บ่า   ถือหอกซัด

มีด้ามเป็นแก้วมณีออกไป  ซึ่งพระสังคีติกาจารย์หมายถึง  กล่าวว่า ปจฺเจกา

อิตฺถิโย   อาโรเปตฺวา  ดังนี้.

หญิงฟ้อนรำล้อมนางกษัตริย์อีกจำนวนหนึ่งประมาณหมื่นหกพันคน

แวดล้อมพระราชา.   ท้ายขบวนหญิงฟ้อนรำเหล่านั้น   มีคนค่อม  คนเตี้ย

และคนแคระเป็นต้น.    ท้ายขบวนคนเหล่านั้น   มีคนใกล้ชิดผู้ดูแลภายใน

พระนคร.   ท้ายขบวนคนใกล้ชิดเหล่านั้น  มีมหาอำมาตย์ประมาณหกหมื่น

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 362

คนแต่งตัวเต็มยศงดงาม.  ท้ายขบวนมหาอำมาตย์เหล่านั้น  มีลูกเจ้าประเทศ

ราชประมาณเก้าหมื่นคน    ประดับด้วยเครื่องประดับหลายอย่าง    ราวกะ

เพทยาธรหนุ่มถืออาวุธชนิดต่าง ๆ.   ท้ายขบวนลูกเจ้าประเทศราช       มี

พราหมณ์ประมาณหมื่นคนนุ่งผ้ามีค่าตั้งร้อย      ห่มผ้าเฉวียงบ่าข้างหนึ่งค่า

๕๐๐  อาบน้ำลูบไล้อย่างดี   งามด้วยเครื่องประดับต่าง ๆ   มีดอกไม้ทอง

เป็นต้น   เดินยกมือขวาเปล่งเสียงไชโย.   ท้ายขบวนพราหมณ์เหล่านั้น   มี

ดนตรีประกอบด้วยองค์ ๕.  ท้ายขบวนดนตรีเหล่านั้น  มีนายขมังธนูล้อม

เป็นวง.   ท้ายพวกขมังธนู   มีช้างมีตะพองชิดกัน.   ท้ายช้าง   มีม้าเรียงราย

คอต่อคอชิดกัน.  ท้ายม้า  มีรถชิดกันและกัน. ท้ายรถ  มีทหารแขนต่อแขน

กระทบกัน.    ท้ายทหารเหล่านั้น    มีเสนา ๑๘ เหล่า    รุ่งเรื่องด้วยเครื่อง

ประดับที่สมควรแก่ตน ๆ.

หมอชีวกจัดคนถวายพระราชา  ชนิดลูกศรที่คนยืนอยู่ท้ายสุดขบวน

ยิงไปก็ไม่ถึงพระราชา      ตนเองยังตามเสด็จไม่ห่างไกลพระราชา     ด้วย

หมายใจว่า    หากจะมีอันตรายอะไร ๆ  เราจักถวายชีวิตเพื่อพระราชาก่อน

คนอื่นทั้งหมด.    อนึ่ง   คบเพลิงก็กำหนดไม่ได้ว่าร้อยเท่านี้หรือพันเท่านี้.

คำว่า   พระเจ้าอชาตศัตรูเสด็จไปสวนอัมพวัน  ของหมอชีวก  โกมารภัจ

ด้วยราชานุภาพอย่างยิ่งใหญ่ นั้น  พระสังคีติกาจารย์กล่าวหมายเอาราชฤทธิ์

เห็นปานนี้แล.

ในคำว่า   อหุเทว   ภย  นี้   ภัยมี ๔ อย่าง  คือ ภัยเพราะจิตสะดุ้ง ๑

ภัยเพราะญาณ ๑  ภัยเพราะอารมณ์  ๑   ภัยเพราะโอตัปปะ ๑.

ในภัย   ๔  อย่างนั้น  ภัยที่ท่านกล่าวไว้โดยนัยเป็นต้นว่า   อาศัยชาติ

มีความกลัว   ความพรั่นพรึง   ดังนี้   ชื่อว่า  ภัยเพราะจิตสะดุ้ง.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 363

ภัยที่มาแล้วอย่างนี้ว่า    เขาแม้เหล่านั้นฟังพระธรรมเทศนาของพระ

ตถาคตแล้ว   ย่อมถึงความกลัว   ความสลด   ความสะดุ้งโดยมาก    ดังนี้

ชื่อว่า  ภัยเพราะญาณ.

ภัยที่กล่าวแล้วในคำนี้ว่า  มาถึงภัยที่น่ากลัวนั่นนั้นแน่  ดังนี้   ชื่อว่า

ภัยเพราะอารมณ์.

ภัยนี้ในคำนี้ว่า   คนดีทั้งหลายย่อมสรรเสริญความกลัวต่อบาป   ไม่

สรรเสริญความกล้าในบาปนั้นเลย    เพราะสัตบุรุษทั้งหลายย่อมไม่ทำบาป

เพราะกลัว  ดังนี้    ชื่อว่า  ภัยเพราะโอตตัปปะ.

ในภัย   ๔   อย่างนั้น    ในที่นี้หมายเอาภัยเพราะจิตสะดุ้ง   อธิบายว่า

ได้มีจิตสะดุ้งกลัว.

บทว่า   ฉมฺภิตตฺต  ความว่า  ความพรั่นพรึง   อธิบายว่า   สั่นไป

ทั่วร่าง.

บทว่า  โลมหโส  ได้แก่ขนชูชัน อธิบายว่า  ขนลุกซู่.  ก็ขนชูชัน

นี้นั้นย่อมมีด้วยปีติในเวลาเกิดอิ่มใจในขณะฟังธรรมเป็นต้นก็มี  ด้วยความ

กลัวในเพราะเห็นการฆ่าฟันกันและเห็นผีเป็นต้นก็มี.    ในที่นี้พึงทราบว่า

ขนชูชันเพราะกลัว.

ถามว่า   ก็พระราชานี้ทรงกลัว   เพราะเหตุไร ?

อาจารย์พวกหนึ่งกล่าวว่า   เพราะความมืด.

ได้ยินว่า   ในกรุงราชคฤห์   มีประตูใหญ่   ๓๒  ประตู    ประตูเล็ก

๖๔  ประตู.  สวนอัมพวัน  ของ   หมอชีวก   อยู่ระหว่างกำแพงเมืองกับ

ภูเขาคิชฌกูฏต่อกัน.   พระเจ้าอชาตศัตรูเสด็จออกทางประตูทิศตะวันตก

เสด็จเข้าไปในเงาของภูเขา.  ที่ตรงนั้น พระจันทร์ถูกยอดภูเขาบังไว้  ความ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 364

มืดจึงมีขึ้นเพราะเงาของภูเขาและเงาของต้นไม้.       แม้ข้อที่กล่าวก็มิใช่เหตุ

อันสมควร.      ด้วยว่าในเวลานั้น      คบเพลิงตั้งแสนดวงก็กำหนดไม่ได้.

ก็พระเจ้าอชาตศัตรูนี้อาศัยความเงียบสงัดจึงเกิดความกลัวเพราะระแวง

หมอชีวก.

ได้ยินว่า     หมอชีวก     ได้ทูลพระองค์ที่ปราสาทชั้นบนทีเดียวว่า

ข้าแต่พระมหาราช    พระผู้มีพระภาคเจ้า   ประสงค์ความเงียบสงัด    ควร

เข้าเฝ้าด้วยความเงียบสงัดนั่นเอง     เพราะเหตุนั้น     พระราชาจึงทรงห้าม

เสียงดนตรี.   ดนตรีทั้งหลายพอพระราชาให้หยุดเท่านั้น.   ขบวนตามเสด็จ

จึงไม่เปล่งเสียงดัง   มากันด้วยสัญญานิ้วมือ.   แม้ในสวนอัมพวัน   ก็ไม่ได้

ยินแม้เสียงกระแอมของใคร ๆ.   ธรรมดาพระราชาทั้งหลายย่อมยินดีใน

เสียงยิ่งนัก. พระเจ้าอชาตศัตรูอาศัยความเงียบสงัดนั้น    เกิดหลากพระทัย

ชักระแวงแม้ในหมอชีวกว่า   หมอชีวกนี้กล่าวว่า   ที่สวนอัมพวัน   ของ

ข้าพระองค์มีภิกษุ  ๑,๒๕๐  รูป     ก็ในที่นี้เราไม่ได้ยินแม้แต่เสียงกระแอม

คำหมอชีวกเห็นจะไม่จริง   หมอชีวกนี้ลวงนำเราออกจากเมือง    ซุ่มพล-

กายไว้ข้างหน้า   ต้องการจับเราแล้วขึ้นครองราชสมบัติเสียเอง  ก็หมอชีวก

นี้ทรงกำลัง ๕ ช้างสาร   และเดินไม่ห่างเรา   คนของเราที่ถืออาวุธอยู่ใกล้

ก็ไม่มีสักคน น่าอัศจรรย์  เราเสียหายแล้วหนอ. ก็และครั้นทรงกลัวอย่างนี้

แล้วก็ไม่อาจดำรงตนอย่างคนไม่กลัวได้    จึงตรัสบอกความที่พระองค์กลัว

แก่หมอชีวกนั้น.  เพราะเหตุนั้น  พระสังคีติกาจารย์จึงกล่าวว่า  ครั้งนั้นแล

พระเจ้าแผ่นดินมคธพระนามว่าอชาตศัตรู ฯ ล ฯ ไม่มีเสียงพึมพำ  ดังนี้ .

ในบทเหล่านั้น   บทว่า  สมฺม  ความว่า  นี้เป็นคำเรียกคนรุ่นเดียว

กัน.   อธิบายว่า   เพื่อนยาก   นี่ไม่หลอกเราหรือ.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 365

บทว่า น ปลมฺเภสิ   ความว่า  ท่านกล่าวงสี่ที่ไม่มีว่ามี   ดังนี้   ไม่

ลวงเราหรือ.

บทว่า  นิคฺโฆโส  ความว่า   ถ้อยคำสนทนากึกก้อง.

บทว่า  มา   ภายิ   มหาราช   ความว่า   หมอชีวกคิดว่า   พระราชา

พระองค์นี้ไม่รู้จักเรา   ถ้าเราไม่ปลอบพระองค์ให้เบาพระทัยว่า  ชีวกคนนี้

ไม่ฆ่าผู้อื่น    ดังนี้  พึงฉิบหาย   จึงทูลปลอบให้มั่นพระทัยว่า    อย่าทรง

กลัวเลย   พระพุทธเจ้าข้า   แล้วจึงทูลว่า   น   ต   เทว   ดังนี้เป็นต้น.

บทว่า     อภิกฺกม    ความว่า    โปรดเสด็จเข้าไปเถิด     อธิบายว่า

จงเข้าไป.   ก็เมื่อกล่าวครั้งเดียวจะไม่มั่น   ฉะนั้น   หมอชีวกจึงรีบกล่าว  ๒

๓  ครั้ง.

บทว่า   เอเต    มณฺฑลมาเล   ปทีปา  ฌายนฺติ  ความว่า   หมอ

ชีวกทูลว่า ข้าแต่พระมหาราช  ธรรมดากำลังของโจรจะไม่จุดประทีปตั้งไว้

แต่นั่นประทีปที่โรงกลมยังสว่างอยู่    ขอพระองค์จงเสด็จไปตามสัญญาแห่ง

ประทีปนั้นเถิด  พระเจ้าข้า.

บทว่า  นาคสฺส  ภูมิ  ความว่า   ในที่ใดคนขึ้นช้างอาจไปได้  ที่นี้

ชื่อว่าเป็นพื้นที่ช้างไปได้.

บทว่า   นาคา    ปจฺโจโรหิตฺวา    ความว่า    ลงจากช้างที่ซุ้มประตู

ภายนอกที่ประทับ.      ก็เดชแห่งพระผู้มีพระภาคเจ้า     แผ่ไปสู่พระสรีระ

ของพระราชา      ตลอดเวลาที่ประทับ  ณ  พื้นที่ประทับ.      ในทันใดนั้น

พระเสโทไหลออกจากทั่วพระสรีระของพระราชา.     ผ้าทรงได้เป็นเหมือน

บีบน้ำไหล.   ความกลัวอย่างมากได้เกิดขึ้นเพราะทรงระลึกถึงความผิดของ

พระองค์  ท้าวเธอไม่อาจเสด็จไปสำนักของพระผู้มีพระภาคเจ้าตรงๆ ทรง

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 366

เกาะมือหมอชีวก      ราวกะว่าเสด็จชมสวน      พลางตรัสชมที่ประทับว่า

ชีวกผู้สหาย    นี้เธอให้ทำได้ดี    นี้เธอสร้างได้ดี    เสด็จเข้าประตูโรงกลม

โดยลำดับ   อธิบายว่า   ถึงพร้อมแล้ว.

ด้วยคำว่า   กถ  ปน  สมฺม   ดังนี้   พระเจ้าอชาตศัตรูตรัสถาม

เพราะอะไร ?   อาจารย์พวกหนึ่งกล่าวว่า   ไม่ทรงทราบมาก่อน.

ได้ยินว่า   ในเวลาที่ยังทรงพระเยาว์  พระราชานี้เคยเฝ้าพระผู้มีพระ

ภาคเจ้าพร้อมกับพระบิดา   แต่ภายหลัง   เพราะคบมิตรชั่ว   จึงทำปิตุฆาต

ส่งนายขมังธนู  ให้ปล่อยช้างธนบาล  มีความผิดมาก  ไม่กล้าเข้าไปเผชิญ

พระพักตร์พระผู้มีพระภาคเจ้า   ที่ว่าไม่ทรงทราบจึงตรัสถามนั้น   ไม่ใช่

เหตุอันสมควร.

ความจริง   พระผู้มีพระภาคเจ้ามีพระวรลักษณ์เต็มที่   ประดับด้วย

อนุพยัญชนะ   เปล่งพระฉัพพรรณรังสีสว่างไสวทั่วสวน  แวดล้อมไปด้วย

หมู่ภิกษุ  ดุจจันทร์เพ็ญแวดล้อมด้วยหมู่ดาว  ประทับนั่งท่ามกลางโรงกลม

ใครจะไม่รู้จักพระองค์.    แต่พระเจ้าอชาตศัตรูตรัสถามนี้ก็ด้วยท่วงทีแห่ง

ความเป็นให้ของพระองค์.    ข้อที่รู้ก็ตามไม่รู้ก็ตาม    ถามดูนี้เป็นปรกติ

ธรรมดาของราชสกุลทั้งหลาย.

ฝ่ายหมอชีวกฟังพระดำรัสนั้นแล้ว     คิดว่า    พระราชาพระองค์นี้

เป็นดุจประทับยืนอยู่บนแผ่นดิน  ถามว่า  แผ่นดินอยู่ไหน  ดูท้องฟ้า  แล้ว

ถามว่า    พระจันทร์พระอาทิตย์อยู่ไหน     ยืนอยู่ที่เชิงเขาสิเนรุ    ถามว่า

เขาสิเนรุอยู่ไหน   ประทับยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระทศพลทีเดียว  ตรัส

ถามว่า   พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ไหน   เอาละ   เราจักแสดงพระผู้มี

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 367

พระภาคเจ้าแด่พระองค์  จึงน้อมอัญชลีไปทางพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับ

อยู่   แล้วทูลคำว่า   เอโส   มหาราช   ดังนี้ เป็นต้น.

บทว่า  ปุรกฺขโต   ความว่า   ประทับนั่งข้างหน้าของภิกษุสงฆ์ที่นั่ง

แวดล้อมพระองค์.

บทว่า   เยน   ภควา    เตนุปสงฺกมิ   ความว่า    เข้าไปเฝ้ายังที่ใกล้

พระผู้มีพระภาคเจ้า  ณ ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่.

บทว่า   เอกมนฺต   อฏฺาสิ   ความว่า   พระราชาพระองค์เดียวเท่า

นั้นถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว     ประทับยืนในประเทศแห่งหนึ่ง

ซึ่งสมควรที่พระองค์จะประทับยืนได้     ไม่เบียดพระผู้มีพระภาคเจ้าหรือ

ภิกษุสงฆ์.

บทว่า   ตุณหีภูต  ตุณฺหีภูต    ความว่า    จะเหลียวแลไปที่ใด ๆ

ก็เงียบหมดในที่นั้น ๆ. จริงอยู่ในที่นั้นไม่มีภิกษุแม้สักรูปหนึ่งที่แสดงความ

คะนองมือคะนองเท้า  หรือเสียงกระแอม.   ภิกษุแม้รูปหนึ่งก็มิได้แลดูพระ

ราชาหรือบริษัทของพระราชาที่อยู่ตรงพระพักตร์ พระผู้มีพระภาคเจ้า

ล้วนมีนางฟ้อนรำเป็นบริวาร  ประดับด้วยอลังการครบครัน.   ภิกษุทุกรูป

นั่งดูพระผู้มีพระภาคเจ้าเท่านั้น.   พระราชาทรงเลื่อมใสในความสงบของ

ภิกษุเหล่านั้น    ทรงตรวจดูภิกษุสงฆ์ผู้มีอินทรีย์สงบ     เหมือนห้วงน้ำใส

เพราะปราศจากเปือกตม  บ่อย ๆ  ทรงเปล่งอุทาน.

ในบทเหล่านั้น  ด้วยบทว่า  อิมินา  นี้   แสดงว่า  ด้วยความสงบนี้

ที่ภิกษุสงฆ์สงบทางกาย   ทางวาจาและทางใจ   ด้วยความสงบคือศีล.  พระ

ราชาตรัสอย่างนี้ในที่นั้น   มิได้ทรงหมายถึงความข้อนี้ว่า  โอ !  หนอ  ขอ

ให้ลูกของเราบวชแล้วพึงสงบเหมือนภิกษุเหล่านี้.      แต่พระองค์ทอดพระ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 368

เนตรเห็นภิกษุสงฆ์แล้วทรงเลื่อมใส   จึงทรงระลึกถึงพระโอรส.    ก็การได้

สิ่งที่ได้ด้วยยากหรือเห็นสิ่งอัศจรรย์แล้วระลึกถึงคนรักมีญาติและมิตรเป็น

ต้น   เป็นปรกติของโลกทีเดียว.    พระราชานี้ทอดพระเนตรเห็นภิกษุสงฆ์

แล้วทรงระลึกถึงพระโอรสจึงตรัสอย่างนี้     ด้วยประการฉะนี้.     อีกอย่าง

หนึ่ง    พระองค์มีความแหนงพระทัยในพระโอรส    เมื่อทรงปรารถนาให้

พระโอรสมีความสงบจึงตรัสอย่างนี้.   ได้ยินว่า   พระองค์ทรงปริวิตกอย่าง

นี้ว่า   ลูกของเราจักถามว่า    พระบิดาของเรายังหนุ่ม   พระเจ้าปู่ของเราไป

ไหน   เมื่อสดับว่า   พระเจ้าปู่นั้น   พระบิดาของพระองค์ฆ่าเสียแล้ว   ดังนี้

จักหมายมั่นว่า    เราจักฆ่าพระบิดาแล้วครองราชสมบัติ.   พระองค์มีความ

แหนงพระทัยในพระโอรส        เมื่อทรงปรารถนาให้พระโอรสมีความสงบ

จึงตรัสอย่างนี้    ด้วยประการฉะนี้.

ก็พระราชาตรัสอย่างนี้ก็จริง    ถึงอย่างนั้นพระโอรสก็จักฆ่าพระองค์

อยู่นั่นเอง.   ก็ในวงศ์นั้นมีการฆ่าบิดาถึง  ๕  ชั่วรัชกาล.

คือ   พระเจ้าอชาตศัตรูฆ่าพระเจ้าพิมพิสาร

พระเจ้าอุทัยฆ่าพระเจ้าอชาตศัตรู

พระโอรสของพระเจ้าอุทัย   พระนามว่ามหามุณฑิกะ   ฆ่าพระเจ้า

อุทัย

พระโอรสของพระเจ้ามหามุณฑิกะ     พระนามว่าอนุรุทธะ    ฆ่า

พระเจ้ามหามุณฑิกะ

พระโอรสของพระเจ้าอนุรุทธะ  พระนามว่านาคทาสะ  ฆ่าพระเจ้า

อนุรุทธะ.

ชาวเมืองโกรธว่า       พวกนี้เป็นพระราชาล้างวงศ์ตระกูล       ไม่มี

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 369

ประโยชน์  จึงฆ่าพระเจ้านาคทาสะเสีย.

เพราะเหตุไร   พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสอย่างนี้ว่า   อาตมา   โข

ตฺว  ดังนี้.

ได้ยินว่า    เมื่อพระราชามิได้มีพระดำรัสเลย    พระผู้มีพระภาคเจ้า

ทรงพระดำริว่า   พระราชานี้เสด็จมา   ประทับนิ่งไม่มีเสียง    ทรงพระดำริ

อย่างไรหนอ       ครั้นทรงทราบความคิดของพระราชาแล้วทรงพระดำริว่า

พระราชานี้ไม่อาจเจรจากับเรา      ทรงชำเลืองดูภิกษุสงฆ์แล้วทรงระลึกถึง

พระโอรส   ก็เมื่อเราไม่เอ่ยขึ้นก่อน   พระราชานี้จักไม่อาจตรัสอะไร ๆ เลย

เราจะเจรจากับพระองค์.    เพราะฉะนั้น    พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสใน

ลำดับแห่งพระราชดำรัสว่า   อาตมา     โข   ตฺว    มหาราช     ยถาเปม

เป็นต้น.   เนื้อความของพระพุทธดำรัสนั้นว่า   มหาบพิตร   น้ำที่ตกในที่

สูงย่อมไหลไปสู่ที่ลุ่มฉันใด     ขอพระองค์จงชำเลืองดูภิกษุสงฆ์แล้วปฏิบัติ

ตามความรักฉันนั้นเถิด.    ครั้งนั้นพระราชามีพระราชดำริว่า โอ !   พระ

พุทธคุณน่าอัศจรรย์  ชื่อว่าคนที่ทำผิดต่อพระผู้มีพระภาคเจ้า  เหมือนอย่าง

เรา  ไม่มี  ด้วยว่า  เราฆ่าอัครอุปัฏฐากของพระผู้มีพระภาคเจ้า  และเชื่อคำ

ของพระเทวทัตส่งนายขมังธนู     ปล่อยช้างนาฬาคิรี      เพราะอาศัยเรา

พระเทวทัตจึงกลิ้งศิลา   เรามีความผิดใหญ่หลวงถึงอย่างนี้   พระทศพลยัง

ตรัสเรียกจนพระโอษฐ์จะไม่พอ  โอ !   พระผู้มีพระภาคเจ้าประดิษฐาน

อยู่ด้วยดีในลักษณะของผู้คงที่ด้วยอาการ  ๕  อย่าง      เราจักไม่ละทิ้งพระ

ศาสดาเห็นปานนี้แล้วแสวงหาภายนอก     ทรงพระโสมนัส      เมื่อจะทรง

สนทนากะพระผู้มีพระภาคเจ้า   จึงตรัสว่า  ปีโย  เม  ภนฺเต   เป็นต้น.

บทว่า   ภิกฺขุสงฺฆสฺส  อญฺชลึ  ปณาเมตฺวา  ความว่า  ได้ยินว่า

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 370

พระเจ้าอชาตศัตรูนั้นมีพระราชดำริว่า     เราถวายบังคมพระผู้มีพระภาค

เจ้าแล้วไปไหว้ภิกษุสงฆ์ข้างโน้นข้างนี้   ย่อมจะต้องหันหลังให้พระผู้มีพระ

ภาคเจ้า    ก็จะไม่เป็นการกระทำความเคารพพระผู้มีพระภาคเจ้า    เพราะ

คนที่ถวายบังคมพระราชาแล้วถวายบังคมอุปราช      ย่อมเป็นอันไม่กระทำ

ความเคารพพระราชา   ฉะนั้น    พระองค์จึงถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า

แล้วน้อมอัญชลีแด่ภิกษุสงฆ์ตรงที่ประทับยืนนั่นเอง   แล้วประทับนั่ง ณ ที่

สมควรแห่งหนึ่ง.

บทว่า   กญฺจิเทว  เทส  เลสมตฺต   ได้แก่โอกาสบางโอกาส.

ครั้งนั้น  พระผู้มีพระภาคเจ้าเมื่อจะทรงหนุนให้พระเจ้าอชาตศัตรู

เกิดอุตสาหะในการถามปัญหา   จึงตรัสว่า   เชิญถามเถิด  มหาบพิตร   เมื่อ

ทรงพระประสงค์.

พระพุทธดำรัสนั้นมีความว่า    เชิญถามเถิด    เมื่อทรงพระประสงค์

เราตถาคตไม่มีความหนักใจในการวิสัชนาปัญหา   อีกอย่างหนึ่ง   พระผู้มี

พระภาคเจ้าทรงปวารณาอย่างสัพพัญญูปวารณาซึ่งไม่ทั่วไปแก่พระปัจเจก-

พุทธเจ้า   พระอัครสาวกและมหาสาวกทั้งหลายว่า   เชิญถามเถิด   พระองค์

ทรงประสงค์ข้อใด ๆ   เราตถาคตจักวิสัชนาถวายข้อนั้น ๆ  ทุกข้อ      แด่

พระองค์.

จริงอยู่      พระปัจเจกพุทธเจ้า      พระอัครสาวก     และมหาสาวก

เหล่านั้น   ย่อมไม่กล่าวว่า  ยทากงฺขสิ  ถ้าทรงพระประสงค์   ย่อมกล่าวว่า

ฟังแล้วจักรู้ได้.      แต่พระพุทธเจ้าทั้งหลายย่อมตรัสว่า   ถามเถิด   อาวุโส

เมื่อต้องการ   หรือว่า   เชิญถามเถิด   มหาบพิตร    เมื่อทรงพระประสงค์.

หรือว่า   ดูก่อนวาสวะ  ท่านต้องการถามปัญหาข้อใดข้อหนึ่งในใจ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 371

จงถามกะเรา   เราจะกระทำที่สุดแห่งปัญหานั้น ๆ  แก่ท่าน.

หรือว่า    ดูก่อนภิกษุ    ถ้าอย่างนั้น    เธอจงนั่งบนอาสนะของตน

ถามปัญหาตามที่ต้องการเถิด.

หรือว่า  ความสงสัยทุก ๆ ข้อ  ของพราหมณ์พาวรีก็ดี    ของพวก

ท่านทั้งปวงก็ดี  อะไร ๆ  ในใจที่พวกท่านปรารถนา   จงถามเถิด   เราเปิด

โอกาสแล้ว.

หรือว่า   ดูก่อนสภิยะ   ท่านต้องการถามปัญหาข้อใดข้อหนึ่งในใจ

จงถามกะเรา     เราจะกระทำที่สุดแห่งปัญหานั้น  ๆ  แก่ท่าน.

พระพุทธเจ้าทั้งหลายย่อมปวารณาอย่างสัพพัญญูปวารณา    แก่ยักษ์

จอมคน  เทวดา  สมณะ   พราหมณ์   และปริพาชกทั้งหลายนั้น ๆ.  ก็ข้อ

นี้ไม่อัศจรรย์         เพราะพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบรรลุพุทธภูมิแล้วจึง

ปวารณาอย่างนั้น.   แม้เมื่อดำรงอยู่ในญาณระดับภูมิพระโพธิสัตว์  ถูกฤาษี

ทั้งหลายขอร้องให้แก้ปัญหาเพื่อประโยชน์แก่ท้าวสักกะเป็นต้นอย่างนี้ว่า

ดูก่อนโกณฑัญญะ    ท่านจะพยากรณ์ปัญหาทั้งหลายที่พวกฤาษีดี  ๆ

วอนขอ     ดูก่อนโกณฑัญญะ       นี้เป็นมนุษยธรรม    การที่มาหาความ

เจริญนี้เป็นหน้าที่ที่ต้องรับเอา.

ในเวลาเป็นสรภังคดาบส   อย่างนี้ว่า  เราเปิดโอกาสแล้ว  ขอท่านผู้

เจริญทั้งหลาย    จงถามปัญหาข้อใดข้อหนึ่งที่ใจปรารถนาเถิด    เราจักพยา

กรณ์ปัญหานั้น ๆ  ของพวกท่าน  เพราะเราเองรู้ทั้งโลกนี้และโลกอื่น.

และในสัมภวชาดก  มีพราหมณ์ผู้สะอาดเที่ยวไปทั่วชมพูทวีป ๓ ครั้ง

ไม่พบผู้ที่จะแก้ปัญหาได้    ครั้นพระโพธิสัตว์ให้โอกาสแล้ว   เวลานั้นพระ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 372

โพธิสัตว์เกิดมาได้  ๗  ปี  เล่นฝุ่นอยู่ในถนน  นั่งคู้บัลลังก์กลางถนนนั่นเอง

ปวารณาอย่างสัพพัญญูปวารณาว่า

เชิญเถิด   เราจักบอกแก่ท่านอย่างคนฉลาดบอก   และพระราชาย่อม

ทรงทราบข้อนั้นว่า  จักทำได้หรือไม่.

เมื่อ  พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงปวารณาสัพพัญญูปวารณาอย่างนี้แล้ว

พระเจ้าอชาตศัตรูทรงพอพระทัย    เมื่อจะทูลถามปัญหา    ได้กราบทูลว่า

ยถา  นุ  โข  อิมานิ  ภนฺเต  ดังนี้เป็นต้น.

ในบทเหล่านั้น  ศิลปะนั่นแหละ  ชื่อสิปปายตนะ.

บทว่า   ปุถุสิปฺปายตนานิ  แปลว่า  ศิลปศาสตร์เป็นอันมาก.

บทว่า   เสยฺยถีท    ความว่า   ก็ศิลปศาสตร์เหล่านั้นอะไรบ้าง ?

ด้วยบทว่า   หตฺถาโรหา   เป็นต้น    พระเจ้าอชาตศัตรูทรงแสดง

เหล่าชนที่อาศัยศิลปะนั้น ๆ เลี้ยงชีพ.    ด้วยว่าพระองค์มีพระราชประสงค์

ดังนี้ว่า    ผลแห่งศิลปะที่ประจักษ์เพราะอาศัยศิลปะนั้น ๆ   ย่อมปรากฏแก่

ผู้ที่เข้าไปอาศัยศิลปะเลี้ยงชีพเหล่านี้ฉันใด     ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ     พระ

องค์อาจที่จะประกาศสามัญญผลที่ประจักษ์ในปัจจุบัน     เหมือนฉันนั้นได้

หรือไม่หนอ    ดังนี้.    เพราะฉะนั้น    พระเจ้าอชาตศัตรูจึงทรงเริ่มศิลป

ศาสตร์ทั้งหลายมาแสดงคนที่เข้าไปอาศัยศิลปะเลี้ยงชีพ.

ในบทเหล่านั้น   ด้วยบทว่า   หตฺถาโรหา   ย่อมแสดงถึงอาจารย์ฝึก

ช้าง   หมอรักษาช้าง   และคนผูกช้างเป็นต้นทั้งหมด.

บทว่า   อสฺสาโรหา    ได้แก่ครูฝึกม้า    หมอรักษาม้า   และคนผูก

ม้าเป็นต้นทั้งหมด.

บทว่า   รถิกา    ได้แก่ครูฝึกพลรถ     ทหารรถ    และคนรักษารถ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 373

เป็นต้นทั้งหมด.

บทว่า   ธนุคฺคหาได้แก่  ครูฝึกพลธนู  และคนแม่นธนู.

บทว่า   เจลกา   ได้แก่ผู้เชิญธงชัยไปข้างหน้าในสนามรบ.

บทว่า  จลกา   ได้แก่ผู้จัดกระบวนทัพอย่างนี้ว่า    พระราชาอยู่

ตรงนี้   มหาอำมาตย์ชื่อโน้นอยู่ตรงนี้.

บทว่า  ปิณฺฑทายิกา  ได้แก่ทหารใหญ่ที่กล้าตายเก่งกาจ.   ได้ยินว่า

ทหารพวกนั้นเข้ากองทัพข้าศึก   ตัดศีรษะข้าศึกเหมือนก้อนข้าวแล้วนำไป

อธิบายว่า  กระโดดพรวดออกไป.  อีกอย่างหนึ่ง  คำว่า  ปิณฺฑทายิกา  นี้

เป็นชื่อของผู้ที่ถือถาดอาหารเข้าไปให้แก่ทหาร   ท่ามกลางสงความ.

บทว่า   อคค  จ  ราชปุตฺตา     ได้แก่พวกราชบุตรที่เข้าสงคราม

มีชื่อว่าอุคคะ - อุคคตะ.

บทว่า  ปกฺขนฺทิโน  ได้แก่  ทหารเหล่าใดกล่าวว่า   พวกเราจะนำ

ศีรษะหรืออาวุธของใคร ๆ  มา  ครั้นได้รับคำสั่งว่า  ของคนโน้น  ก็แล่น

เข้าสู่สงคราม  นำสิ่งที่สั่งนั้นนั่นแหละมาได้   ทหารเหล่านี้ชื่อว่า  ปกฺขนฺทิโน

ด้วยอรรถว่า   แล่นไป   ( หน่วยจู่โจม ).

บทว่า  มหานาคา  ได้แก่เป็นผู้กล้ามากเหมือนพระยานาค.

คำว่า   มหานาคา   นี้   เป็นชื่อของหมู่ทหารที่แม้เมื่อช้างเป็นต้นวิ่ง

มาตรงหน้า   ก็ไม่ถอยกลับ.

บทว่า   สูรา       ได้แก่ กล้าที่สุด    ซึ่งคลุมด้วยตาข่ายก็ตาม    สวม

เกราะหนังก็ตาม   ก็สามารถข้ามทะเลได้.

บทว่า    จมฺมโยธิโน   ได้แก่พวกที่สวมเสื้อหนัง   หรือถือโล่หนัง

สำหรับต้านลูกธนูรบ.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 374

บทว่า  ทาสิกปุตฺตา    ได้แก่พวกลูกทาสในเรือน    ซึ่งรักนายเป็น

กำลัง.

บทว่า   อาฬาริกา  ได้แก่พวกทำขนม.

บทว่า   กปฺปิกา  ได้แก่พวกช่างกัลบก.

บทว่า   นฺหาปิกา  ได้แก่พนักงานเครื่องสรง.

บทว่า  สูทา  ได้แก่พวกทำอาหาร.

พวกช่างดอกไม้เป็นต้น    แจ่มแจ้งอยู่แล้ว.

บทว่า  คณกา  ได้แก่พวกพูดไม่มีช่องให้ถาม.

บทว่า  มุทฺธิกา  ได้แก่พวกอาศัยวิชานับหัวแม่มือเลี้ยงชีพ.

บทว่า     ยานิ   วาปนญฺานิปิ      ได้แก่พวกช่างเหล็ก    ช่างฉลุงา

และช่างเขียนลวดลายเป็นต้น.

บทว่า   เอว   คตานิ  ได้แก่เป็นไปอย่างนี้.

บทว่า  เต  ทิฏฺเว   ธมฺเม    ความว่า   พวกพลช้างเป็นต้นเหล่า

นั้นแสดงศิลปศาสตร์มากอย่างเหล่านั้น  ได้สมบัติมากจากราชสกุล  เข้าไป

อาศัยผลแห่งศิลปะที่เห็นประจักษ์นั่นแหละเลี้ยงชีพอยู่ได้.

บทว่า  สุเขนฺติ   แปลว่า  ทำให้เป็นสุข.

บทว่า   ปิเณนฺติ    ได้แก่ทำให้เอิบอิ่มมีเรี่ยวแรงและกำลัง.

บทว่า  อุทฺธคฺคิกา  เป็นต้น  มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้

ที่ชื่อว่า    อุทฺธคฺคิกา    เพราะอรรถว่า    มีผลเลิศเหนือผลที่เกิดสูง

ขึ้นไป.

ชื่อว่า  โสวคฺคิกา  เพราะอรรถว่า  ควรซึ่งอารมณ์ดีเลิศ.

ที่ชื่อว่า  สุขวิปากา  เพราะอรรถว่า  มีสุขเป็นวิบาก.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 375

ที่ชื่อว่า  สคฺคสวตฺตนิกา    เพราะอรรถว่า  ยังธรรม  ๑๐  ประการ

คือ  รูป  เสียง   กลิ่น  รส  โผฏฐัพพะ  อายุ  วรรณะ   สุข  ยศ   และ

ความยิ่งใหญ่อย่างดีเลิศ  ให้เป็นไป  คือให้เกิด  อธิบายว่า ตั้งทักษิณาทาน

เห็นปานนั้นไว้.

ในบทว่า  สามญฺผล  นี้  โดยปรมัตถ์  สามัญญะ   หมายถึงมรรค

สามัญญผล  หมายถึงอริยผล.   เหมือนอย่างที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย    ก็สามัญญะเป็นไฉน  มรรคประกอบด้วยองค์  ๘  ที่

เป็นอริยะนี้แหละเป็นสามัญญะ     มรรคประกอบด้วยองค์  ๘  ที่เป็นอริยะ

คืออะไรบ้าง    คือ  สัมมาทิฏฐิ ฯ ล ฯ   สัมมาสมาธิ  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

นี้เรียกว่า  สามัญญะ   ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ก็สามัญญผลเป็นไฉน ?  โสดา-

ปัตติผล  ฯ ล ฯ อรหัตตผล    นี้แหละเป็นสามัญญผล     พระราชาองค์นี้

มิได้ถึงสามัญญผลนั้น   ก็พระองค์ตรัสถามทรงหมายถึงสามัญญผลที่เปรียบ

ด้วยทาสและชาวนาซึ่งมีมาได้อย่างสูง.

ครั้งนั้น    พระผู้มีพระภาคเจ้ามิได้ทรงวิสัชนาปัญหาทันที     ทรง

พระดำริว่า    อำมาตย์ของพระราชาเหล่านี้ที่เป็นสาวกของอัญญเดียรถีย์มาก

หลายมาในที่นี้    พวกอำมาตย์เหล่านั้น    เมื่อเรากล่าวแสดงฝ่ายดำและฝ่าย

ขาว   จักติเตียนว่า   พระราชาของพวกเราเสด็จมาในที่นี้ด้วยอุตสาหะใหญ่

ตั้งแต่พระองค์เสด็จมาแล้ว     พระสมณโคดมตรัสความโกลาหลของสมณะ

ให้เป็นเรื่องสมณะทะเลาะกันเสีย    จักไม่ฟังธรรมโดยเคารพ   แต่เมื่อพระ

ราชาตรัส   พวกอำมาตย์จักไม่อาจติเตียน   จักอนุวัตรตามพระราชาเท่านั้น

ธรรมดาชาวโลกย่อมอนุวัตรตามผู้เป็นใหญ่      ตกลงเราจะทำให้เป็นภาระ

ของพระราชาแต่ผู้เดียว     เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงกระทำให้เป็นภาระ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 376

ของพระราชา  จึงตรัสว่า  อภิชานาสิ   โน  ตฺว   ดังนี้เป็นต้น.

ในบทเหล่านั้น  บทว่า  อภิชานาสิ  โน   ตฺว   เท่ากับ อภิชานาสิ

นุ  ตฺว  และ  โน   ศัพท์นี้   พึงประกอบด้วยบท   ปุจฺฉิตา    ข้างหน้า.

อธิบายว่า    มหาบพิตร    ปัญหามีพระองค์เคยถามสมณพราหมณ์เหล่าอื่น

บ้างหรือหนอ.    พระองค์ยังจำได้ถึงภาวะที่ถามปัญหานั้น     พระองค์มิได้

ทรงลืมสมณพราหมณ์เหล่านั้นหรือ.

บทว่า  สเจ  เต  อครุ  ความว่า  ถ้าสมณพราหมณ์นั้น ๆ พยากรณ์

อย่างไร     การที่พระองค์ตรัสอย่างนั้นในที่นี้จะไม่เป็นการหนักพระทัยแก่

พระองค์.   อธิบายว่า  ถ้าจะไม่มีความไม่ผาสุกอะไร ๆ ขอให้พระองค์ตรัส

เถิด.

บทว่า  น   โข    เม    ภนฺเต   นี้   พระราชาตรัสหมายถึงอะไร ?

หมายถึงว่า   ก็การกล่าวในสำนักของบัณฑิตเทียมทั้งหลาย   ย่อมเป็นความ

ลำบาก.  บัณฑิตเทียมเหล่านั้น  ย่อมให้โทษทุก ๆ บททุก ๆ อักษรทีเดียว.

ส่วนท่านที่เป็นบัณฑิตแท้  ฟังถ้อยคำแล้ว  ย่อมสรรเสริญคำที่กล่าวดี  ใน

ถ้อยคำที่กล่าวไม่ดี  ผิดบาลีผิดบทผิดอรรถและผิดพยัญชนะตรงแห่งใด ๆ

บัณฑิตแท้ย่อมช่วยทำให้ถูกตรงแห่งนั้น ๆ.       ก็ขึ้นชื่อว่าบัณฑิตแท้อย่าง

พระผู้มีพระภาคเจ้าย่อมไม่มี.   เพราะฉะนั้น   พระเจ้าอชาตศัตรูจึงทูลว่า

ณ ที่ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าหรือท่านผู้เปรียบด้วยพระผู้มีพระภาคเจ้าประ-

ทับนั่งอยู่   หม่อมฉันไม่หนักใจ  พระเจ้าข้า.

ในบทว่า  เอกมิทาห  นี้   ตัดบทเป็น   เอก   อิธ   อห   แปลว่า

สมัยหนึ่ง  ณ  กรุงราชคฤห์นี้  หม่อมฉัน .

บทว่า   สมฺโมทนีย    กถ    สาราณีย    วีติสาเรตฺวา    ความว่า

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 377

ยังถ้อยคำที่ให้เกิดความบันเทิง   ควรให้ระลึกถึงกันจบลงแล้ว.

ในคำว่า  กโรโต  โข   มหาราช   การยโต   เป็นต้น   มีวินิจฉัย

ดังต่อไปนี้.

บทว่า  กโรโต   ได้แก่กระทำด้วยมือของตน.

บทว่า  การยโต   ได้แก่บังคับให้ทำ.

บทว่า  ฉินฺทโต  ได้แก่ตัดมือเป็นต้นของตนอื่น.

บทว่า  ปจโต   ได้แก่ใช้อาชญาเบียดเบียนบ้าง   คุกคามบ้าง.

บทว่า   โสจยโต   ความว่า   ทำเขาให้เศร้าโศกเองบ้าง  ใช้ให้ผู้อื่น

ทำให้เขาเศร้าโศกบ้าง   ด้วยการลักสิ่งของของผู้อื่นเป็นต้น.

บทว่า   กิลมยโต   ความว่า   ให้เขาลำบากเองบ้าง    ใช้ให้ผู้อื่นทำ

ให้เขาลำบากบ้าง   ด้วยการตัดอาหารและใส่เรือนจำเป็นต้น.

บทว่า  ผนฺทโต   ผนฺทาปยโต   ความว่า    ในเวลาที่ผูกมัดผู้อื่นซึ่ง

ดิ้นรนอยู่   แม้ตนเองก็ดิ้นรน  ทำผู้อื่นให้ดิ้นรน.

บทว่า  ปาณมติปาตาปยโต  ความว่า  ฆ่าเองบ้าง  ให้ผู้อื่นฆ่าบ้าง

ซึ่งสัตว์มีชีวิต.

ในทุกบท     พึงทราบเนื้อความด้วยสามารถแห่งการกระทำเองและ

การให้ผู้อื่นกระทำนั่นแหละ  ด้วยประการฉะนี้.

บทว่า  สนฺธึ   ได้แก่ที่ต่อเรือน.

บทว่า  นิลฺโลป  ได้แก่ปล้นยกใหญ่.

บทว่า   เอกาคาริก   ได้แก่ล้อมปล้นเรือนหลังเดียวเท่านั้น.

บทว่า  ปริปนฺเถ    ได้แก่ยืนดักอยู่ที่ทางเพื่อชิงทรัพย์ของคนที่ผ่าน

ไปมา.

ด้วยคำว่า   กโรโต   น    กริยติ    ปาป    แสดงว่า    แม้เมื่อทำด้วย

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 378

เข้าใจว่า    เราทำบาปอย่างใดอย่างหนึ่ง     บาปไม่เป็นอันทำ     บาปไม่มี.

แต่สัตว์ทั้งหลายเข้าใจกันเองอย่างนี้ว่า   เราทำ.

บทว่า  ขุรปริยนฺเตน    ความว่า    ใช้จักรที่มีกงคมเหมือนมีดโกน

หรือมีวงกลมคม  เช่นคมมีดโกน.

บทว่า  เอกมสขล   ได้แก่กองเนื้อกองเดียว.

บทว่า  ปุญฺช  เป็นไวพจน์ของบทว่า  ขล  นั่นเอง.

บทว่า  ตโตนิทาน  ความว่า   มีการทำให้เป็นลานเนื้ออันเดียวกัน

เป็นเหตุ.

บทว่า   ทกฺขิณ    ความว่า    พวกมนุษย์ในฝั่งขวาเป็นคนหยาบช้า

ทารุณ  ท่านกล่าวว่า  หนนฺโต    เป็นต้น  หมายถึงมนุษย์เหล่านั้น.

พวกมนุษย์ในฝั่งซ้ายเป็นคนมีศรัทธาเลื่อมใส       นับถือพระพุทธ

พระธรรม   พระสงฆ์  เป็นของตน  ท่านกล่าวคำว่า  ททนฺโต    เป็นต้น

หมายถึงมนุษย์เหล่านั้น.

บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า  ยชนฺโต  ได้แก่ทำการบูชาใหญ่

บทว่า    ทเมน     ได้แก่ด้วยการฝึกอินทรีย์หรือด้วยอุโบสถกรรม.

บทว่า  สญฺเมน  ได้แก่ด้วยการสำรวมศีล.

บทว่า   สจฺจวาเจน   ได้แก่ด้วยการพูดคำจริง.

บทว่า  อาคโม   ความว่า  มา  คือเป็นไป.

ครูปูรณกัสสปปฏิเสธการทำบาปและบุญนั่นเอง     แม้โดยประการ

ทั้งปวง.

ที่ชื่อว่า  เมื่อถูกถามถึงมะม่วง   ตอบขนุนสำมะลอ   ได้แก่คนที่เมื่อ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 379

ถูกถามว่า  มะม่วงเป็นเช่นไร  หรือลำต้นใบดอกผลของมะม่วงเป็นเช่นไร

ดังนี้แล้ว   ตอบว่า   ขนุนสำมะลอเป็นอย่างนี้     ลำต้นใบดอกผลของขนุน

สำมะลอเป็นอย่างนี้.

บทว่า  วิชิเต  ได้แก่ในประเทศที่อยู่ในอำนาจปกครอง.

บทว่า  อปสาเทตพฺพ  ความว่าพึงเบียดเบียน.

บทว่า  อนภินนฺทิตฺวา   ได้แก่ไม่ทำการสรรเสริญอย่างนี้ว่า  ดีละ ๆ.

บทว่า  อปฺปฏิกฺโกสิตฺวา      ได้แก่ไม่ห้ามอย่างนี้ว่า    แน่ะคนโง่

ท่านพูดไม่ดี.

บทว่า  อนุคฺคณฺหนฺโต  ได้แก่ไม่ถือเอาเป็นสาระ.

บทว่า  อนิกฺกุชฺเชนฺโต  ได้แก่ไม่เก็บไว้ในใจว่า    นี้เป็นนิสสรณะ

นี้เป็นปรมัตถ์   เพราะถือเป็นสาระได้ทีเดียว.    แต่พระเจ้าอชาตศัตรูทรง

ศึกษาพยัญชนะแล้วทรงทิ้งเสีย.

ในวาทะของ  ครูมักขลิโคสาล  มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้

คำว่า   ปจฺจโย   เป็นไวพจน์ของคำว่าเหตุ.

แม้ด้วยบทว่า  ไม่มีเหตุ  ไม่มีปัจจัยทั้ง ๒ เป็นอันครูมักขลิโคสาล

ปฏิเสธปัจจัยแห่งความเศร้าหมองของกายทุจริตเป็นต้น       และปัจจัยแห่ง

ความบริสุทธิ์ของกายสุจริตเป็นต้น  ที่มีอยู่นั่นแล.

บทว่า   อตฺตกาเร   ความว่า    การกระทำของตนเอง    สัตว์เหล่านี้

ถึงความเป็นเทพก็ดี    มารก็ดี     พรหมก็ดี    การตรัสรู้เป็นพระสาวกก็ดี

การตรัสรู้เป็นพระปัจเจกพุทธเจ้าก็ดี    ความเป็นพระสัพพัญญูก็ดี    ด้วย

กรรมที่ตนกระทำแล้วอันใด  ครูมักขลิโคสาลปฏิเสธกรรมอันนั้น.

ด้วยบทที่ ๒  (นตฺถิ  ปรกาเร)  เป็นอันครูมักขลิโคสาลปฏิเสธ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 380

การกระทำของผู้อื่น    คือชนที่เหลือลงเว้นพระมหาสัตว์    อาศัยโอวาทา-

นุศาสนีของผู้อื่น    ซึ่งเป็นการการทำของผู้อื่น    ตั้งแต่สร้างความโสภาคย์

ของมนุษย์จนบรรลุพระอรหัต.       คนพาลนี้ชื่อว่าย่อมให้การประหารใน

ชินจักร  ด้วยประการฉะนี้.

บทว่า    นตฺถิ   ปุริสกาเร   ความว่า    สัตว์ทั้งหลายย่อมถึงสมบัติ

ทั้งหลาย    ซึ่งมีประการดังกล่าวแล้ว    ด้วยการกระทำของบุรุษใด    ครู

มักขลิโคสาลปฏิเสธการกระทำของบุรุษแม้นั้น.

บทว่า นตฺถิ   พล ความว่า  สัตว์ทั้งหลายตั้งอยู่ในกำลังของตนอันใด

กระทำความเพียรแล้วถึงสมบัติเหล่านั้น   ครูมักขลิโคสาลปฏิเสธกำลังอัน

นั้น.

บทว่า นตฺถิ  วิริย  เป็นต้นทั้งหมด  เป็นไวพจน์ของบทว่า  ปุริส-

การ     แต่บทเหล่านี้  ถือเอาไว้แผนกหนึ่ง     ด้วยสามารถการปฏิเสธคำที่

เป็นไปอย่างนี้ว่า  นี้เป็นไปด้วยความเพียรของบุรุษ  นี้เป็นไปด้วยเรี่ยวแรง

ของบุรุษ  นี้เป็นไปด้วยความบากบั่นของบุรุษ.

ด้วยบทว่า  สพฺเพ  สตฺตา   ท่านรวมเอา  อูฐ  โค  ลา  เป็นต้นไม่

เหลือเลย.

ด้วยบทว่า  สพฺเพ  ปาณา    ท่านกล่าวด้วยคำเป็นต้นว่า    ปาณะมี

อินทรีย์เดียว  ปาณะมี ๒ อินทรีย์.

ด้วยบทว่า สพฺเพ   ภูตา     ท่านกล่าวหมายเอาภูตทั้งหลายบรรดาที่

เกิดในฟองไข่และเกิดในมดลูก.

ด้วยบทว่า  สพฺเพ  ชีวา   ท่านกล่าวหมายเอาข้าวสาลี    ข้าวเหนียว

และข้าวละมานเป็นต้น  ก็ในชีวะเหล่านั้น   ครูมักขลิโคสาลนั้น  เข้าใจว่า

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 381

ชีวะ  โดยที่งอกได้.

บทว่า  อวสา  อพลา  อวิริยา    ความว่า  ชีวะเหล่านั้นไม่มีอำนาจ

หรือกำลังหรือความเพียรของตน.

ในบทว่า     นิยติ   สงฺคติ  ภาวปริณตา  นี้  วินิจฉัยว่า

นิยติ    ได้แก่เคราะห์.

สงฺคติ  ได้แก่การไปในภพนั้น ๆ ของอภิชาติทั้ง ๖.

ภาวะ   ได้แก่สภาวะนั่นเอง.

ความแปรไปตามเคราะห์    ตามความประจวบและตามสภาวะ    ถึง

ความเป็นประการต่าง ๆ    ครูมักขลิโคสาลแสดงว่า     ก็ผู้ใดพึงเป็นด้วย

ประการใด   ผู้นั้นย่อมเป็นด้วยประการนั่นแหละ   ผู้ใดไม่พึงเป็น   ผู้นั้น

ย่อมไม่เป็น.

ด้วยบทว่า    ฉเสฺววาภิชาติสุ  ครูมักขลิโคสาลแสดงว่า   ผู้ดังอยู่ใน

อภิชาติ  ๖ นั่นแล    ย่อมเสวยสุขและทุกข์   ภูมิที่ให้เกิดสุขเกิดทุกข์แห่งอื่น

ไม่มี.

บทว่า  โยนิปฺปมุขสตสหสฺสานิ    ความว่า  กำเนิดที่เป็นประธาน

คือกำเนิดชั้นสูงสุด   ๑,๔๐๖,๖๐๐.

บทว่า   ปญฺจ  จ  กมฺมุโน  สตานิ   ได้แก่กรรม ๕๐๐.

ครูมักขลิโคสาลแสดงทิฏฐิที่ไร้ประโยชน์   ด้วยเหตุเพียงตรึกอย่าง

เดียว.

แม้ในบทว่า   ปญฺจ  จ  กมฺมานิ  ตีณิ  จ  กมฺมานิ   เป็นต้น  ก็นัยนี้

เหมือนกัน.

แต่อาจารย์บางพวกกล่าวว่า   บทว่า   ปญฺจ  กมฺมานิ   นั้น   ท่าน

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 382

กล่าวหมายอินทรีย์  ๕       และกรรม ๓ ท่านกล่าวหมายกายกรรมเป็นต้น.

ก็ในบทว่า  กมฺเม  จ  อุปฑฺฒกมฺเม  จ  นี้   ครูมักขลิโคสาลนั้น

มีลัทธิว่า    กายกรรมและวจีกรรม   เป็นกรรม   มโนกรรมเป็นครึ่งกรรม.

บทว่า    ทฺวฏฺิปฏิปทา    ความว่า   ครูมักขลิโคสาล      กล่าวว่า

ปฏิปทา ๖๒.

บทว่า  ทฺวฏฺนฺตรกปฺปา  ความว่า  ในกัปหนึ่งมีอันตรกัป ๖๔.  แต่

ครูมักขลิโคสาลนี้   ไม่รู้อันตรกัปอีก ๒ อันตรกัป  จึงกล่าวอย่างนี้.

บทว่า  ฉฬาภิชาติโต  ความว่า ครูมักขลิโคสาล  กล่าวถึงอภิชาติ

๖ เหล่านี้     คือ  อภิชาติดำ    อภิชาติเขียว    อภิชาติแดง    อภิชาติเหลือง

อภิชาติขาว   อภิชาติขาวยิ่ง.

ในอภิชาติ  ๖ เหล่านั้น    พวกฆ่าแพะ    พวกฆ่านก    พวกฆ่าเนื้อ

พวกฆ่าหมู  พวกพราน  พวกฆ่าปลา  พวกโจร  พวกฆ่าโจร  พวกผู้คุม

ก็หรือคนอื่น ๆ บางพวกที่มีการงานหนัก   นี้  ครูมักขลิโคสาล   เรียกว่า

อภิชาติดำ   เขาเรียกภิกษุทั้งหลายว่า   อภิชาติเขียว.

ได้ยินว่า   ภิกษุเหล่านั้นเอาหนามใส่ในปัจจัย ๔ ฉัน.      อนึ่ง  ครู

มักขลิโคสาลเรียกภิกษุทั้งหลายว่า    มีความประพฤติดั่งหนาม.    นี้แหละ

เป็นแนวของผู้ที่ครูมักขลิโคสาลกล่าวถึง.

อีกอย่างหนึ่ง  ครูมักขลิโคสาลกล่าวว่า     บรรพชิตเหล่านั้นชื่อว่า

ผู้มีความประพฤติดั่งหนาม.

ครูมักขลิโคสาลกล่าวว่า    พวกนิครนถ์ที่มีผ้าผืนเดียว   ชื่ออภิชาติ

แดง.   ได้ยินว่า  พวกอภิชาติแดงเหล่านี้ขาวกว่า ๒  พวกข้างต้น.

พวกคฤหัสถ์ที่นุ่งขาว    เป็นสาวกของพวกอเจลก    เรียกว่าอภิชาติ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 383

เหลือง.

ครูมักขลิโคสาล ทำผู้ให้ปัจจัยแก่ตนให้เป็นผู้เจริญที่สุดกว่านิครนถ์

ทั้งหลายอย่างนี้.     เขาเรียกอาชีวกชายและอาชีวกหญิง     ว่า  อภิชาติขาว.

ได้ยินว่า   พวกอภิชาติขาวเหล่านั้นขาวกว่า ๔ พวกข้างต้น.   ท่านกล่าวว่า

นันทะ   วัจฉะ   กีสะ   สังกิจจะ   ท่านมักขลิโคสาลเป็นอภิชาติขาวยิ่ง

ได้ยินว่า  ท่านเหล่านั้นขาวกว่าท่านอื่น ๆ ทั้งหมด.

บทว่า  อฏฺ  ปุริสภูมิโย    ความว่า ครูมักขลิโคสาลกล่าวว่า ภูมิ

๘ เหล่านี้คือ  มันทภูมิ  ขิฑฑาภูมิ ปทวีมังสภูมิ อุชุคตภูมิ  เสขภูมิ สมณภูมิ

ชินภูมิ   ปันนภูมิ  เป็นปุริสภูมิ.

ในภูมิ ๘ นั้น   ตั้งแต่วันตลอดมาใน  ๗  วัน  สัตว์ทั้งหลายยังมึนงง

อยู่   เพราะออกมาจากที่คับแคบ  ครูมักขลิโคสาลเรียกคนภูมินี้ว่า  มันท-

ภูมิ.

ส่วนผู้ที่มาจากทุคคติย่อมร้องไห้ส่งเสียงอยู่เนือง ๆ    ผู้ที่มาจากสุคติ

ระลึกถึงสุคตินั้นเสมอ   ย่อมหัวเราะ  นี้ชื่อว่า  ขิฑฑาภูมิ.

เด็กที่จับมือหรือเท้าของมารดาบิดา   หรือจับเตียงหรือตั่ง  แกว่งเท้า

บนพื้น  ชื่อว่า ปทวีมังสกูมิ.

เด็กในเวลาที่สามารถเดินได้   ชื่อว่า  อุชุคตภูมิ.

ในเวลาศึกษาศิลปะทั้งหลาย  ชื่อว่า  เสขภูมิ.

ในเวลาออกจากเรือนบวช  ชื่อว่า สมณภูมิ.

ในเวลาที่คบหาอาจารย์แล้วรู้วิชา   ชื่อว่า  ชินภูมิ.

สมณะผู้ไม่มีรายได้   เรียกว่า  ปันนภูมิ   ดังที่กล่าวไว้ว่า   ภิกษุก็ดี

พวกปันนกะหรือชินะก็ดี  ไม่กล่าวขออะไร ๆ.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 384

บทว่า เอกูนปญฺาส อาชีวกสเต  ได้แก่ความประพฤติของอาชีวก

๔,๙๐๐.

บทว่า  ปริพฺพาชกสเต  ได้แก่ปริพาชกที่บรรพชา ๑๐๐ พวก.

บทว่า  นาควาสสเต  ได้แก่มณฑลของนาค ๑๐๐  มณฑล.

บทว่า  วีเส  อินฺทฺริยสเต  ได้แก่อินทรีย์  ๒,๐๐๐.

บทว่า  ตึเส  นิริยสเต  ได้แก่นรก ๓,๐๐๐.

ด้วยบทว่า  รโชธาตุโย    ท่านกล่าวหมายเอาฐานที่เปรอะเปื้อนธุลี

มีหลังมือหลังเท้าเป็นต้น.

ด้วยบทว่า  สตฺตสญฺีคพฺภา    ท่านกล่าวหมายเอา  อูฐ  โค   ลา

แพะ   สัตว์เลี้ยง   เนื้อ   กระบือ.

ด้วยบทว่า  คตฺตอสญฺีคพฺภา    ท่านกล่าวหมายเอาข้าวสาลี  ข้าว

เปลือก    ข้าวเหนียว   ข้าวละมาน    ข้าวฟ่าง    ลูกเดือย    และหญ้ากับแก้.

ด้วยบทว่า  นิคฺคณฺิคพฺภา  ท่านกล่าวหมายเอาพืชที่มีท้องเกิดที่ข้อ

มีอ้อย   ไม้ไผ่   และไม้อ้อ เป็นต้น.

ด้วยบทว่า   สตฺตเทวา   ท่านกล่าวว่า   เทวดาจำนวนมาก.    แต่ครู

มักขลิโคสาลเรียกว่า  สัตว์.    แม้มนุษย์ทั้งหลายที่ไม่มีที่สุด    ครูมักขลิ-

โคสาลก็เรียกว่า   สัตว์.

ด้วยบทว่า  สตฺตปิสาจา    ครูมักขลิโคสาลกล่าวว่า พวกสัตว์ใหญ่ ๆ

ชื่อว่าปีศาจ.

ด้วยบทว่า  สรา  ได้แก่สระใหญ่.    ครูมักขลิโคสาลกล่าวระบุสระ

ชื่อกัณณมุณฑกะ   สระชื่อรถการะ    สระชื่ออโนตัตตะ    สระชื่อสีห-

ปปาตะ  สระชื่อฉัททันต์  สระชื่อมันทากินี  และสระชื่อกุณาละ.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 385

บทว่า   ปวุฏา   ได้แก่ปล่อง.

บทว่า ปปาตา  ได้แก่เหวใหญ่.

บทว่า  ปปาตสตานิ  ได้แก่เหวเล็ก  ๑๐๐  เหว.

บทว่า สุปินา  ได้แก่ฝันใหญ่.

บทว่า สุปินสตานิ  ได้แก่ฝันเล็ก  ๑๐๐  ฝัน.

บทว่า  มหากปฺปิโน  ได้แก่มหากัป.

ในบทว่า มหากปฺปิโน นั้น  ครูมักขลิโคสาลกล่าวว่า  ทุกๆ ร้อย

ปี    คนนำน้ำหยาดหนึ่งไปจากสระใหญ่ประมาณเท่านี้     ด้วยปลายหญ้าคา

ทำสระน้ำนั้นให้ไม่มีน้ำ ๗ ครั้ง  เป็นมหากัปหนึ่ง.  มหากัปเห็นปานนี้สิ้น

ไป ๘ ล้าน ๘ แสนครั้ง     ทั้งคนโง่ทั้งคนฉลาดย่อมสิ้นทุกข์ได้.     นี้เป็น

ลัทธิของครูมักขลิโคสาล.

ได้ยินว่า  แม้บัณฑิตก็ไม่อาจบริสุทธิ์ ในระหว่างได้.      แม้คนพาล

ก็ไม่เลยกาลนานนั้นไปได้.

บทว่า สีเลน   ได้แก่ด้วยศีลอเจลกหรือศีลอื่นอย่างใดอย่างหนึ่ง.

บทว่า  วตฺเตน  ได้แก่ด้วยวัตรเช่นนั้นแหละ.

บทว่า  ตเปน  ได้แก่ด้วยการบำเพ็ญตบะ.

ผู้ใดบริสุทธิ์กลางคันด้วยสำคัญว่า    เราเป็นบัณฑิต   ผู้นั้นชื่อว่าบ่ม

สิ่งซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะสุกได้.

ผู้ใดล่วงเลยเวลาที่กะไว้ว่าเรายังโง่ไป  ผู้นั้นชื่อว่าสัมผัสถูกต้องกรรม

ที่อำนวยผลแล้วทำให้สิ้นสุดได้.

บทว่า  เหว  นตฺถิ   ได้แก่ไม่มีอย่างนี้.  ด้วยว่า   ครูมักขลิโคสาล

ย่อมแสดงทั้ง ๒ อย่างนั้นว่าไม่อาจการทำได้.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 386

บทว่า  โทณมิเต  ได้แก่เหมือนดวงด้วยทะนาน.

บทว่า  สุขทุกฺเข   ได้แก่สุขและทุกข์.

บทว่า ปริยนฺตกเต   ได้แก่ทำที่สุดตามกาลมีประมาณดังกล่าวแล้ว.

บทว่า นตฺถิ  หานวฑฺฒเน    ได้แก่ไม่มีความเสื่อมและความเจริญ.

อธิบายว่า    สังสารวัฏมิได้เสื่อมสำหรับบัณฑิต   มิได้เจริญสำหรับคนพาล.

บทว่า  อุกฺกสาวกฺกเส  ได้แก่ทั้งสูงทั้งต่ำ      บทนี้เป็นไวพจน์ของ

ความเสื่อมและความเจริญ.

บัดนี้    เมื่อจะยังความนั้นให้สำเร็จด้วยอุปมา    ครูมักขลิโคสาลจึง

กล่าวว่า  เสยฺยถาปิ   นาม  เป็นต้น.

ในพระบาลีนั้น  บทว่า สุตฺตคุเล   ได้แก่กลุ่มด้ายที่เขาม้วนไว้.

ด้วยบทว่า นิพฺเพิยมานเมว    ปเลติ  ครูมักขลิโคสาลแสดงว่า

เลยกาลที่กล่าวแล้ว  ไม่มีใครจะไปได้    อุปมาเหมือนคนยืนบนภูเขาหรือ

ยอดไม้  ซัดกลุ่มด้ายให้คลี่ออกไปตามประมาณของด้าย  เมื่อด้ายหมดแล้ว

ด้ายก็หยุดอยู่ตรงนั้น  ไม่ไปอีกฉะนั้น.

ในวาทะของครูอชิตเกสกัมพล  มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้

ด้วยคำว่า   นตฺถิ  ทินฺน  นั้น  ครูอชิตเกสกัมพล   กล่าวหมายเอา

ความไร้ผลของทานที่ให้แล้ว.

การบูชาให้   เรียกว่า  ยิฏฐะ.

บทว่า  หุต  ประสงค์เอาสักการะอย่างเพียงพอ.

ทั้ง ๒  ข้อนั้น   ครูอชิตเกสกัมพลปฏิเสธไปถึงความไร้ผลทีเดียว.

บทว่า สุกตทุกฺกฏาน     ความว่า  กรรมที่ทำดีทำชั่ว    ได้แก่กุศล

และอกุศล.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 387

ด้วยบทว่า  ผล   วิปาโก  ครูอชิตเกสกัมพลกล่าวว่า  สิ่งใดที่เรียก

กันว่า ผล  ก็ดี ว่า  วิบาก  ก็ดี  สิ่งนั้นไม่มี.

บทว่า  นตฺถิ  อย  โลโก  ความว่า  โลกนี้ไม่มีสำหรับคนที่อยู่โลกอื่น.

บทว่า นตฺถิ  ปรโลโก     ความว่า  โลกอื่นไม่มีแม้สำหรับคนที่อยู่

โลกนี้.

ครูอชิตเกสกัมพลแสดงว่า  สัตว์ทุกจำพวกย่อมขาดสูญในภพนั้น ๆ

นั่นแหละ.

ด้วยบทว่า นตฺถิ มาตา  นตฺถิ   ปิตา  ครูอชิตเกสกัมพลกล่าวหมาย

ถึงความไร้ผลแห่งการปฏิบัติชอบ     และการปฏิบัติผิดในมารดาบิดาเหล่า

นั้น.

ด้วยบทว่า นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา  ครูอชิตเกสกัมพล  กล่าวว่า

ชื่อว่าสัตว์ที่จุติแล้วอุบัติ   ไม่มี.

บทว่า  จาตุมฺมหาภูติโก  ได้แก่สำเร็จแต่มหาภูตรูป ๔.

บทว่า ปวี   ปวีกาย  ได้แก่ปฐวีธาตุที่เป็นภายในติดตามปฐวีธาตุ

ที่เป็นภายนอก.

บทว่า  อนุเปติ   แปลว่า  ติดตาม.

บทว่า  อนุปคจฺฉติ   เป็นไวพจน์ของบทว่า  อนุเปติ นั่นเอง ความ

ว่า  อนุคจฺฉติ ดังนี้ก็มี.

ด้วยบททั้ง ๒ ครูอชิตเกสกัมพลแสดงว่า  อุเปติ  อุปคจฺฉติ.

แม้ใน  อาโปธาตุ  เป็นต้น   ก็นัยนี้แหละ.

บทว่า  อินฺทฺริยานิ  ได้แก่อินทรีย์ทั้งหลายมีใจเป็นที่ ๖   ย่อมเลื่อน

ลอยไปสู่อากาศ.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 388

บทว่า อาสนฺทิปญฺจมา   ได้แก่มีเตียงนอนเป็นที่  ๕.     อธิบายว่า

เตียงและบุรุษ ๔ คนที่ยืนถือขาเตียงทั้ง  ๔.

บทว่า  ยาวาฬาหนา  ได้แก่แค่ป่าช้า.

บทว่า ปทานิ   ได้แก่บทแสดงคุณและโทษที่เป็นไปโดยนัยเป็นต้น

ว่า   ผู้นี้เป็นผู้มีศีลอย่างนี้   เป็นผู้ทุศีลอย่างนี้.   อีกอย่างหนึ่ง  สรีระนั่นเอง

ท่านประสงค์เอาว่า  ปทานิ  ในบทว่า ปทานิ  นี้.

บทว่า  กาโปตกานิ  ได้แก่เท้าเตียงสีเหมือนนกพิราบ.    อธิบายว่า

มีสีเหมือนปีกนกพิราบ.

บทว่า  ภสฺสนฺตา  ได้แก่มีเถ้าเป็นที่สุด.

อีกอย่างหนึ่ง  บาลีก็อย่างนี้เหมือนกัน.

บทว่า หุติโย    ได้แก่ทานที่บุคคลให้แล้ว     ต่างโดยของต้อนรับ

แขก เป็นต้นอันใด   ทานนั้นทั้งหมดย่อมมีเถ้าเป็นที่สุดเท่านั้น   ไม่ให้ผล

เกินไปกว่านั้น.

บทว่า  ทตฺตุปญฺตฺต    ได้แก่ทานอันคนเซอะ     คือมนุษย์โง่ ๆ

บัญญัติไว้.   อธิบายว่า  ทานนี้อันคนโง่คือคนไม่มีความรู้บัญญัติไว้   มิใช่

บัณฑิตบัญญัติ   ครูอชิตเกสกัมพลแสดงว่า  คนโง่ให้ทาน   คนฉลาดรับ

ทาน.

บรรดาครูทั้ง ๖ นั้น   ปูรณะชี้แจงว่า     เมื่อทำบาปก็ไม่เป็นอันทำ

ชื่อว่า  ย่อมปฏิเสธกรรม.

อชิตะชี้แจงว่า   เพราะกายแตก   สัตว์ย่อมขาดสูญ      ชื่อว่า  ปฏิเสธ

วิบาก.

มักขลิชี้แจงว่า  ไม่มีเหตุ   ชื่อว่า ปฏิเสธทั้งกรรมและวิบากทั้ง ๒.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 389

ในข้อนั้น   แม้เมื่อปฏิเสธกรรม   ก็ชื่อว่าปฏิเสธวิบากด้วย.   แม้เมื่อ

ปฏิเสธวิบาก  ก็ชื่อว่าปฏิเสธกรรมด้วย.  ดังนั้นเจ้าลัทธิแม้ทั้งหมดนั้น    ว่า

โดยอรรถ      ก็คือปฏิเสธทั้งกรรมและวิบากของกรรมทั้ง ๒      ย่อมเป็น

อเหตุกวาทะด้วย  เป็นอกิริยวาทะด้วย  เป็นนัตถิกวาทะด้วย.

ก็บุคคลเหล่าใดถือลัทธิของเจ้าลัทธิเหล่านั้น     นั่งสาธยายพิจารณา

ในที่พักกลางคืนในที่พักกลางวัน    บุคคลเหล่านั้นย่อมมีมิจฉาสติจดจ่ออยู่

ในอารมณ์นั้นว่า   ทำบาปไม่เป็นอันทำ   เหตุไม่มี   ปัจจัยไม่มี  สัตว์ตาย

แล้วขาดสูญ  ดังนี้   ย่อมมีจิตแน่วแน่  ชวนะทั้งหลายย่อมแล่นไป  ในปฐม-

ชวนะ  ยังพอเยียวยาได้.  ในชวนะที่ ๒ เป็นต้นก็เช่นกัน.   ครั้นแน่วแน่

ในชวนะที่  ๗    แม้พระพุทธเจ้าทั้งหลายก็ทรงเยียวยาไม่ได้   มีอันไม่กลับ

เป็นธรรมดา  เช่นสามเณรอริฏฐะ  และ  ภิกษุกัณฏกะ.

ในนิยตมิจฉาทิฏฐิทั้ง ๓ นั้น   บางคนดิ่งลงสู่ทัศนะเดียว    บางคน

๒ ทัศนะ   บางคน ๓ ทัศนะก็มี   เมื่อดิ่งลงไปในทัศนะเดียวก็ดี   ใน ๒

๓ ทัศนะก็ดี      ย่อมเป็นนิยตมิจฉาทิฏฐิ      ห้ามทางสวรรค์และห้ามทาง

นิพพาน     ไม่ควรไปสวรรค์แม้ในภพที่ติดต่อกันนั้น     จะกล่าวไปไยถึง

นิพพานเล่า   สัตว์นี้ชื่อว่าเป็นตอวัฏฏะ  เป็นผู้เฝ้าแผ่นดิน   โดยมากคนมี

ทิฏฐิเห็นปานนี้  ออกจากภพไม่ได้.

เพราะฉะนั้น    บัณฑิตผู้เห็นประจักษ์หวังความเจริญ

พึงเว้นอกัลยาณปุถุชนให้ห่างไกล   เหมือนคนเว้นห่าง

งูมีพิษร้ายฉะนั้น.

ในวาทะของครูปกุทธกัจจายนะ  มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้

บทว่า อกฏา  แปลว่า ไม่มีใครทำ.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 390

บทว่า   อกฏวิธา   แปลว่า  ไม่มีวิธีที่ใครทำไว้.   อธิบายว่า ถึงจะให้

ใคร ๆ ทำว่า  จงทำอย่างนี้    ก็ไม่เป็นอันทำ.

บทว่า  อนิมฺมิตา  ได้แก่ไม่มีใครเนรมิตแม้ด้วยฤทธิ์.

บทว่า  อนิมฺมาตา  ได้แก่ไม่มีใครให้เนรมิต.

อาจารย์บางพวกกล่าวบทว่า  อนิมฺมาเปตพฺพา  บทนั้นไม่ปรากฏ

ในบาลีและในอรรถกถา.

๓ บทมีบทว่า  วญฺฌา เป็นต้น   มีเนื้อความดังกล่าวแล้วนั่นแหละ.

บทว่า  น  อิญฺชนฺติ  ความว่า  ไม่หวั่นไหว   เพราะตั้งมั่นเหมือน

เสาระเนียด.

บทว่า น วิปริณมนติ  ได้แก่ไม่ละปรกติ.

บทว่า น  อญฺมญฺ   พฺยาพาเธนฺติ ได้แก่ไม่กระทบกันและกัน.

บทว่า  นาล   ได้แก่ไม่สามารถ.

ในบทว่า   ปวีกาโย   เป็นต้น   กองดินหรือดินรวมกัน    ก็คือดิน

นั่งเอง.

บทว่า  ตตฺถ  ได้แก่นกายซึ่งมีชีวะเป็นที่ ๗ เหล่านั้น.

บทว่า สตฺตนฺนเยว กายาน ความว่า  ศัสตราย่อมเข้าไปตามระหว่าง

คือช่องซอกของกายทั้ง ๗    เหมือนอย่างศัสตราที่ฟันลงไปในกองถั่วเขียว

เป็นต้น ย่อมเข้าไปตามระหว่างถั่วเขียวเป็นต้นฉะนั้น. ครูปกุทธกัจจายนะ

แสดงว่า   ในสัตวนิกายนั้น   มีเพียงสัญญาว่าเราจะปลงสัตว์นี้จากชีวิตอย่าง

เดียวเท่านั้น  (หาใช่เป็นการปลงชีวิตไม่ ).

ในวาทะของนิครนถนาฏบุตร  มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้

บทว่า จาตุยามสวรสวุโต  ความว่า สำรวมทั้ง ๔ ด้าน.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 391

บทว่า   สพฺพวาริวาริโต จ   ความว่า เป็นผู้ห้ามน้ำทั้งปวง.   อธิบาย

ว่า  เป็นผู้ห้ามน้ำเย็นทั้งหมด.

ได้ยินว่า  ครูนิครนถนาฏบุตรนั้น       เข้าใจว่าน้ำเย็นมีสัตว์มีชีวิต

ฉะนั้น  จึงไม่ใช้น้ำเย็นนั้น.

บทว่า  สพฺพวาริยุตโต    ได้แก่ประกอบด้วยเครื่องกั้นบาปทั้งปวง.

บทว่า  สพฺพวาริธุโต     ได้แก่กำจัดบาปด้วยเครื่องกั้นบาปทั้งปวง.

บทว่า  สพฺพวาริผุฏฺโ      ได้แก่อันเครื่องกันบาปทั้งปวงต้องแล้ว.

บทว่า  คตตฺโต   ได้แก่มีจิตถึงที่สุด.

บทว่า  ยตตฺโต   ได้แก่มีจิตสำรวมแล้ว.

บทว่า   ิตตฺโต  ได้แก่มีจิตตั้งมั่นดีแล้ว.

ในวาทะของครูนิครนถนาฏบุตรนี้     มีบางอย่างที่เข้ากันกับศาสนา

ได้บ้าง.   แต่เพราะเป็นลัทธิไม่บริสุทธิ์   จึงเกิดเป็นทิฏฐิทั้งหมดเลย.

วาทะของครูสญชัยเวลัฏฐบุตร  มีนัยดังกล่าวแล้วในอมราวิกเขป-

วาทะ  (ในพรหมชาลสูตร) นั่นแล.

บทว่า โสห  ภนฺเต   เป็นต้น   ความว่า  ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ หม่อม

ฉันไม่ได้สาระในวาทะของเดียรถีย์ทั้งหลาย  เหมือนคั้นทราย  ไม่ได้น้ำมัน

จึงขอทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้า.

บทว่า  ยถา  เต  ขเมยฺย  ความว่า  ตามที่พอพระทัย.

บทว่า  ทาโส  ได้แก่ทาสในเรือนเบี้ย   ทาสที่ซื้อมาด้วยทรัพย์ ทาส

ที่เป็นเชลยศึก   และทาสที่สมัครเป็นทาสเอง   อย่างใดอย่างหนึ่ง.

บทว่า  กมฺมกาโร   ได้แก่ไม่เกียจคร้านทำการงานเสมอทีเดียว.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 392

ชื่อว่า  ปุพฺพุฏายี    ด้วยอรรถว่า  เห็นนายแต่ไกล     ลุกขึ้นก่อน

ทันที.

ชื่อว่า   ปจฺฉานิปาตี   ด้วยอรรถว่า ลุกขึ้นอย่างนี้แล้วปูอาสนะให้นาย

ทำกิจที่ควรทำมีล้างเท้า เป็นต้น  แล้วจึงพักผ่อน  คือนอนในภายหลัง.

อีกนัยหนึ่ง  ชื่อว่า   ปุพฺพุฏายี  ด้วยอรรถว่า  ลุกขึ้นก่อน  เมื่อนาย

ยังไม่ลุกจากที่นอน.

ชื่อว่า  ปจฺฉานิปาตี   ด้วยอรรถว่า ทำกิจทั้งปวงตั้งแต่เช้าตรู่จนนาย

เข้านอนในราตรี  ตนจึงพักผ่อน  คือนอนในภายหลัง.

ชื่อว่า  กึการปฏิสฺสาวี    ด้วยอรรถว่า  คอยเฝ้าฟังบัญชาจะโปรดให้

ทำอะไรด้วยตั้งใจอย่างนี้ว่า   เราจะทำอะไร.

ชื่อว่า  มนาปจารี   ด้วยอรรถว่า  ทำแต่กิริยาที่น่าพอใจเท่านั้น.

ชื่อว่า  ปิยวาที  ด้วยอรรถว่า  พูดแต่คำที่น่ารักเท่านั้น.

ชื่อว่า  มุขมุลฺลิโก   ด้วยอรรถว่า  คอยดูหน้านายที่แจ่มใสร่าเริง.

บทว่า  เทโว  มญฺเ  ได้แก่เหมือนเทวดา.

บทว่า โส วตสฺสาห ปุญฺานิ กเรยฺย   ความว่า  แม้เรานั้นหนอ

ก็พึงเป็นพระเจ้าแผ่นดินอย่างองค์นี้  ถ้าเราทำบุญทั้งหลาย.

ปาฐะว่า  โส  วตสฺสาย   ดังนี้ก็มี  ความก็อย่างนี้เหมือนกัน.

ด้วยบทว่า  ยนฺนูนาห   แสดงความคิดอย่างนี้ว่า   ถ้าเราจักให้ทาน

แม้ตลอดชีวิตเรา  ก็ไม่อาจะให้แม้เพียงส่วนหนึ่งในร้อยของทานที่พระราชา

พระราชทานในวันเดียวได้  จึงทำอุตสาหะในบรรพชา.

บทว่า   กาเยน  สวุโต  ได้แก่สำรวมกาย    ปิดประตูมิให้อกุศลเข้า

ไปได้.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 393

แม้ใน  ๒ บทที่เหลือก็นัยนี้แหละ.

บทว่า   ฆาสจฺฉาทนปรมตาย      ความว่า  ด้วยความมีอาหารและ

เครื่องนุ่งห่มเป็นอย่างยิ่ง    คืออย่างสูง.    อธิบายว่า  เพื่อประโยชน์แก่การ

บวชนี้จริง ๆ จึงละอเนสนา  สันโดษด้วยสัลเลขปฏิบัติอย่างเลิศ.

บทว่า  อภิรโต  ปวิเวเก   ความว่า  ยินดีในวิเวก  ๓ อย่าง   ซึ่งท่าน

กล่าวไว้อย่างนี้ว่า    กายวิเวก    สำหรับผู้ที่มีกายปลีกออกเพื่อความสงัด  ๑

จิตตวิเวก    สำหรับผู้ที่ยินดีการออกจากกาม    ถึงความผ่องแผ้วอย่างยิ่ง ๑

อุปธิวิเวก    สำหรับบุคคลหมดกิเลส    หมดเครื่องปรุงแต่ง  ๑    ละความ

คลุกคลีด้วยหมู่   ปลีกกายอยู่คนเดียว   ละความเกลือกกลั้วด้วยกิเลสทางใจ

อยู่คนเดียวด้วยอำนาจสมาบัติ  ๘       เข้าผลสมาบัติหรือนิโรธสมาบัติแล้ว

บรรลุพระนิพพานอยู่.

บทว่า  ยคฺเฆ  เป็นนิบาต  ใช้ในอรรถว่าเตือน.

บทว่า อาสเนนปิ  นิมนฺเตยฺยาม  ความว่า ควรจะจัดอาสนะสำหรับ

นั่งแล้วกล่าวว่า  นิมนต์นั่งบนอาสนะนี้.

บทว่า  อภินิมนฺเตยฺยามปิ  น   ความว่า  ควรจะเชื้อเชิญเขาเข้ามา.

ในการนั้น  มีการเชื้อเชิญ ๒ อย่าง  คือ ด้วยวาจาอย่าง ๑ ด้วยกายอย่าง ๑.

จริงอยู่  ทายกที่กล่าวว่า  ข้าพเจ้าขอแจ้งให้ทราบ  ท่านต้องการสิ่งใด

เช่นจีวรเป็นต้น    โปรดบอกในขณะที่ท่านต้องการทุกครั้ง  ดังนี้    ชื่อว่า

เชื้อเชิญให้มาด้วยวาจา.     ส่วนทายกที่สังเกตเห็นว่าจีวรเป็นต้นขาดแคลน

จึงถวายจีวรเหล่านั้นด้วยกล่าวว่า   โปรดรับจีวรนี้   ดังนี้   ชื่อว่าเชื้อเชิญเข้า

มาด้วยกาย.

ท่านกล่าวว่า  อภินิมนฺเตยฺยามปิ  น  หมายเอาการเชื้อเชิญทั้ง  ๒

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 394

อย่างนั้น.

ก็ยาเป็นที่สบายแก่คนไข้อย่างใดอย่างหนึ่ง   ชื่อว่า  คิลานเภสชฺช-

ปริกฺขาร   ในที่นี้    ก็ความแห่งคำกล่าวไว้แล้วในวิสุทธิมรรค.

บทว่า  รกฺขาวรณคุตฺตึ   ได้แก่การคุ้มครอง    กล่าวคือการรักษา

และการป้องกัน.

ก็การคุ้มครองที่เป็นการรักษาและป้องกันนี้นั้น     หาใช่จัดบุรุษถือ

อาวุธยืนรักษาไว้    จะชื่อว่า   คุ้มครองเป็นธรรมไม่    เป็นแต่เพียงจัดการ

รักษามิให้คนหาฟืนคนเก็บใบไม้เป็นต้น        เข้าไปในวิหารในเวลาอัน ไม่

สมควรหรือมิให้พรานเนื้อเป็นต้น     จับเนื้อหรือปลาในเขตวิหาร   ก็ชื่อว่า

คุ้มครองเป็นธรรม.

ท่านกล่าวว่า  ธมฺมิก    หมายถึงการคุ้มครองเป็นธรรมที่กล่าวแล้ว

นั้น.

บทว่า  ยทิ  เอว  สนฺเต   ความว่า  ถ้าเมื่อทาสของพระองค์ได้รับ

ปฏิสันถารมีอภิวาทเป็นต้นจากสำนักของพระองค์เช่นนั้น.

คำว่า  อทฺธา   เป็นคำจำกัดความลงไปส่วนเดียว.

บทว่า   ปม    ความว่า  เมื่อกล่าวถึงที่ ๑   ย่อมแสดงว่ายังมีที่อื่นๆ

ต่อไป.  ด้วยบทว่า ปม นั่นแหละ  พระราชาจึงทูลว่า สกฺกา ปน ภนฺเต

อญฺปิ   ดังนี้เป็นต้น.

ชื่อว่า ชาวนา  ด้วยอรรถว่า  ไถนา.

ชื่อว่า  คฤหบดี    ด้วยอรรถว่า   เป็นใหญ่เฉพาะเรือน   คือเป็นหัว

หน้าเพียงในเรือนหลังเดียว.

ชื่อว่า  ผู้เสียค่าอากร   ด้วยอรรถว่า กระทำค่าอากร กล่าวคือพลีให้.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 395

ชื่อว่า ผู้เพิ่มพูนพระราชทรัพย์ ด้วยอรรถว่า เพิ่มพูนกองข้าวเปลือก

และกองทรัพย์.

บทว่า  อปฺป  วา ได้แก่น้อย  โดยที่สุดแม้เพียงข้าวสารทะนานหนึ่ง.

บทว่า  โภคกฺขนฺธ  ได้แก่กองโภคะ.

บทว่า  มหนฺตวา  ได้แก่ไพบูลย์.

เพื่อแสดงว่า     ก็การที่จะละโภคะมากไปบวช    ทำได้ยาก  ฉันใด

โภคะแม้น้อยก็ละไปบวชได้ยาก ฉันนั้น    ท่านจึงกล่าวไว้เสียทั้ง ๒ อย่าง.

ก็จะวินิจฉัยในวาระแห่งทาส  : เพราะเหตุที่ทาสไม่เป็นอิสระแม้แก่

คน   จะป่วยกล่าวไปไยถึงโภคะทั้งหลาย  ก็ทรัพย์ใดของทาสนั้น   ทรัพย์

นั้นก็เป็นของนายนั่นเอง  ฉะนั้น   จึงมิได้ถือว่าเป็นโภคะ.

เครือญาติก็คือญาตินั่นแหละ.

ข้อว่า สกฺกา  ปน  ภนฺเต  อญฺมปิ  ทิฏฺเว  ธมฺเม  ความว่า  ใน

ที่นี้พระเจ้าอชาตศัตรูมิได้ทูลว่า  เอวเมว.     หากจะถามว่า  ข้อนั้นเพราะ

เหตุไร.    แก้ว่าเพราะถ้าเมื่อพระเจ้าอชาตศัตรูทูลว่า   เอวเมว    พระผู้มี-

พระภาคเจ้าก็จะทรงแสดงสามัญญผลโดยอุปมาทั้งหลายเห็นปานนั้น ตลอด

วันแม้ทั้งสิ้นหรือยิ่งขึ้นไปกว่านั้นอย่างเพียงพอ    พระเจ้าอชาตศัตรูจะมัว

สดับพระดำรัสของพระผู้มีพระภาคเจ้าอยู่ในที่นั้นไม่มีที่สิ้นสุดโดยแท้.  แม้

ถึงอย่างนั้น  เนื้อความก็จักมีอยู่เท่านั้นเอง.   พระเจ้าอชาตศัตรูมีพระดำริ

ดังนี้   เมื่อจะทูลถามให้วิเศษขึ้นไป   จึงมิได้ทูลว่า  เอวเมว   แต่ทูลยิ่งขึ้น

ไปว่า  อภิกฺกนฺตตร  ปณีตตร  ดังนี้ .

ในพระบาลีนั้น   บทว่า อภิกฺกนฺตตร   ได้แก่ที่น่าพอใจกว่า    คือ

ประเสริฐยิ่งกว่า.

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 396

บทว่า ปณีตตร  ได้แก่สูงสุดกว่า.

บทว่า  เตนหิ  เป็นนิบาต  ใช้ในอรรถว่าส่งเสริม.

จริงอยู่  พระผู้มีพระภาคเจ้าเมื่อจะทรงส่งเสริมในการฟัง      จึงได้

ตรัสกะพระเจ้าอชาตศัตรูนั้นอย่างนี้.

บทว่า  สุณาหิ    ความว่า  ขอพระองค์จงพึงสามัญญผลที่ดีกว่าและ

ประณีตกว่า.

ก็ในบทว่า  สาธุก  มนสิกโรหิ  นี้  คำว่า  สาธุก  และ  สาธุ นี้

มีอรรถอย่างเดียวกัน.

ก็สาธุศัพท์นี้   แปลได้หลายอย่าง    เช่น  ขอโอกาส  รับคำ  ทำให้

ร่าเริงดี  และทำให้มั่น เป็นต้น.

ที่แปลว่า  ขอโอกาส   เช่นในประโยคว่า  สาธุ  เม  ภนฺเต  ภควา

สงฺขิตฺเตน  ธมฺม เทเสตุ    ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ  ดังข้าพระองค์ขอโอกาส

ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าโปรดแสดงธรรมโดยย่อแก่ข้าพระองค์   ดังนี้เป็น-

ต้น.

ที่แปลว่า รับคำ  เช่นในประโยคว่า  สาธุ  ภนฺเตติ   โข  โส  ภิกฺขุ

ภควโต  ภาสิต  อภินนฺทิตฺวา  อนุโมทิตฺวา  ภิกษุนั้นรับคำว่า  ดีละ  พระ

เจ้าข้า   แล้วชื่นชมอนุโมทนาภาษิตของพระผู้มีพระภาคเจ้า  ดังนี้เป็นต้น.

ที่แปลว่า  ทำให้ร่าเริง    เช่นในประโยคว่า  สาธุ  สาธุ  สารีปุตฺต

ดีแล้ว ดีแล้ว สารีบุตร ดังนี้เป็นต้น.

ที่แปลว่า ดี   เช่นในคาถาเป็นต้นว่า

สาธุ   ธมฺมรุจี   ราชา          สาธุ  ปญฺญาณวา  นโร

สาธุ  มิตฺตานมทฺทุพฺโภ       ปาปสฺสากรณ  สุข

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 397

พระราชาใฝ่ธรรม  ดี

นระผู้มีปัญญา    ดี

ผู้ไม่ประทุษร้ายมิตร  ดี

การไม่ทำบาป  ดี.

ที่แปลว่า  ทำให้มั่น     เช่นในประโยคว่า  เตนหิ  พฺราหฺมณ  สาธุก

สุณาหิ   ดูก่อนพราหมณ์  ถ้าอย่างนั้น  ท่านจงพึงให้ดี   สาธุกศัพท์นั่น

แหละ   บางท่านแปลว่า  บังคับ  ก็มี.   แม้ในที่นี้พึงทราบว่า  แปลว่าทำให้

มั่นนี้แหละด้วย   แปลว่าบังคับด้วย.   แม้จะแปลว่า  ดี   ก็ควร.

จริงอยู่  โดยแปลว่าทำให้มั่น  ย่อมส่องความว่า  จงฟังธรรมนี้ให้มั่น

ยึดถือไว้อย่างดี.

โดยแปลว่า  บังคับ   ย่อมส่องความว่า   จงฟังตามบังคับของเรา.

โดยแปลว่า ดี   ย่อมส่องความว่า  จงพึงธรรมนี้ให้ดี   คือให้ได้เนื้อ

ถ้อยกระทงความ.

บทว่า มนสิกโรหิ  ความว่า  จงนึกรวบรวม.    อธิบายว่า  จงมีจิต

แน่วแน่เงี่ยโสตตั้งใจ.

อีกอย่างหนึ่ง    คำว่า  สุณาหิ    ในพระบาลีนี้    เป็นการห้ามความ

ฟุ้งซ่านแห่งโสตินทรีย์.

คำว่า  สาธุก  มนสิกโรหิ  เป็นการห้ามความฟุ้งซ่านแห่งมนินทรีย์

โดยประกอบให้มั่นในมนสิการ.

แลใน ๒ คำนี้   คำต้นห้ามถือพยัญชนะคลาดเคลื่อน     คำหลังห้าม

ถืออรรถคลาดเคลื่อน.

แลด้วยคำต้น   ชักชวนให้ฟังธรรม    ด้วยคำหลังชักชวนให้จำและ

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 398

ไตร่ตรองธรรมที่ฟังแล้วเป็นต้น.

แลด้วยคำต้นแสดงว่า    ธรรมนี้พร้อมพยัญชนะ    เพราะฉะนั้นจึง

ควรฟัง    ด้วยคำหลังแสดงว่าธรรมนี้พร้อมอรรถ     เพราะฉะนั้น  จึงควร

ใส่ใจไว้ให้ดี.

อีกอย่างหนึ่ง บทว่า สาธุก พึงประกอบด้วยบททั้ง ๒   (ว่า สาธุก

สุณาหิ  สาธุก  มนสิกโรหิ).

เพราะธรรมนี้ลึกโดยธรรม   และลึกโดยเทศนา    ฉะนั้น  จึงต้องฟัง

ให้ดี    และเพราะธรรมนี้ลึกโดยอรรถและลึกโดยปฏิเวธ     ฉะนั้น จึงต้อง

ใส่ใจให้ดี   พึงประกอบเนื้อควานอย่างนี้แล.

บทว่า   ภาสิสฺสามิ       ความว่า   เราจักกล่าวแสดงสามัญญผลที่ได้

ปฏิญญาไว้อย่างนี้ว่า  อาจ  มหาบพิตร  ดังนี้    โดยพิสดาร.

บทว่า  เทสิสฺสามิ   เป็นการแสดงโดยย่อ.

บทว่า  ภาสิสฺสามิ   เป็นการแสดงโดยพิสดาร.

เพราะเหตุนั้น  พระวังคีสเถระจึงกล่าวว่า

พระผู้มีพระภาคเจ้าเทศนาโดยย่อบ้าง   ตรัส

โดยพิสดารบ้าง   พระสุรเสียงกังวาน

ไพเราะเหมือนเสียงนกสาลิกา   พระปฏิภาณก็ไว.

เมื่อพระผู้มีพระภาคะเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว พระเจ้าอชาตศัตรูเวเทหิ-

บุตร   เจ้าแผ่นดินมคธก็เกิดพระอุตสาหะรับพร้อมพระพุทธดำรัส  อธิบาย

ว่า   รับเฉพาะแล้ว.

ครั้งนั้น  พระผู้มีพระภาคเจ้า    ได้ตรัสพระดำรัสนี้แก่   พระเจ้า-

อชาตศัตรูนั้น.   อธิบายว่า  ได้ตรัสพระสูตรทั้งสิ้น  มีคำว่า  อิธ  มหาราช

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 399

เป็นต้น  ที่ควรจะตรัสในบัดนี้.

บทว่า อิธ  ในพระบาลีนั้น  เป็นนิบาต ใช้ในอรรถอ้างถึงท้องถิ่น.

อิธ  ศัพท์นี้นั้น    บางแห่งท่านกล่าวหมายถึงโลก    อย่างที่กล่าวว่า   พระ

ตถาคตย่อมเกิดขึ้นในโลกนี้.

บางแห่งหมายถึงศาสนา อย่างที่ตรัสว่า  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สมณะ

ที่ ๑  มีในศาสนานี้เท่านั้น  สมณะที่ ๒  ก็มีในศาสนานี้.

บางแห่งหมายถึงโอกาส   อย่างที่กล่าวว่า

เมื่อเราเป็นเทวดาดำรงอยู่ในโอกาสนี้

เราต่ออายุได้อีกจริง ๆ   จงทราบ

อย่างนี้เถิด  ท่าน.

บางแห่งเป็นเพียงปทปูรณะเท่านั้น  อย่างที่ตรัสว่า  ดูก่อนภิกษุทั้ง-

หลาย   เราบริโภคแล้ว    ห้ามภัตแล้ว.

ก็ในที่นี้  พึงทราบว่า  ตรัสหมายถึงโลก.

บทว่า มหาราช   ความว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกว่า มหา-

บพิตรอีก     เพื่อทรงแสดงเทศนาตามที่ทรงปฏิญญาไว้.   คำนี้มีอธิบายว่า

ดูก่อนมหาบพิตร  ตถาคตย่อมเกิดขึ้นในโลกนี้   เป็นพระอรหันต์.....เป็น

ผู้เบิกบานแล้ว   เป็นผู้จำแนกพระธรรม.

ตถาคต  ศัพท์ในพระบาลีนั้น   ตรัสไว้ในพรหมชาลสูตร  ศัพท์ว่า

อรห เป็นต้น  กล่าวไว้ในวิสุทธิมรรคโดยพิสดาร.

ก็ในพระบาลีว่า  โลเก  อุปฺปชฺชติ นี้ คำว่าโลกมี ๓ อย่าง    คือ

โอกาสโลก   สัตวโลก   สังขารโลก.   แต่ในที่นี้ประสงค์สัตวโลก.   พระ

ตถาคตแม้เมื่อเกิดในสัตวโลก   จะได้เกิดในเทวโลกหรือพรหมโลกก็หาไม่

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 400

ย่อมเกิดในมนุษยโลกเท่านั้น.   แม้ในมนุษยโลก   ก็ไม่เกิดในจักรวาลอื่น

ย่อมเกิดในจักรวาลนี้เท่านั้น.    แม้ในจักรวาลนี้นั้น    ก็ไม่เกิดในที่ทั่วไป

ย่อมเกิดในมัชฌิมประเทศ  โดยยาว  ๓๐๐ โยชน์   โดยกว้าง ๒๕๐ โยชน์

โดยวงรอบ  ๙๐๐ โยชน์  ซึ่งท่านกำหนดไว้อย่างนี้ว่า  ทิศตะวันออกมีนิคม

ชื่อชังคละ,  ต่อจากนิคมชื่อชังคละนั้น  มีนิคมชื่อมหาสาละ,  ต่อจากนั้น

เป็นปัจจันตชนบท,   ร่วมในเป็นมัชฌิมชนบท.   ทิศตะวันออกเฉียงใต้

มีแม่น้ำชื่อสัลลวดี,    ต่อจากนั้นเป็นปัจจันตชนบท,  ร่วมในเป็นมัชฌิม-

ชนบท.  ในทิศใต้มีนิคมชื่อเสตกัณณิกะ, ต่อจากนั้นเป็นปัจจันตชนบท,

ร่วมในเป็นมัชฌิมชนบท.   ทิศตะวันตกมีพราหมณคามชื่อถูนะ,  ต่อจาก

นั้นเป็นปัจจัยนตชนบท,   ร่วมในเป็นมัชฌิมชนบท.   ทิศเหนือมีภูเขาชื่อ

อุสีรธชะ,    ต่อจากนั้นเป็นปัจจันตชนบท,    ร่วมในเป็นมัชฌิมชนบท.

และมิใช่แต่พระตถาคตเท่านั้น    พระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหลาย    พระอัคร-

สาวกทั้งหลาย   พระอสีติมหาเถระทั้งหลาย   พระพุทธมารดา   พระพุทธ-

บิดา  พระเจ้าจักรพรรดิ    พราหมณ์และคฤหบดีที่มีหลักฐานอื่น ๆ  ย่อม

เกิดในมัชฌิมประเทศนี้เท่านั้น.

ในคำว่า  ตถาคโต  โลเก  อุปฺปชฺชติ  นั้น  พระตถาคต   ตั้งแต่

เสวยข้าวมธุปายาสที่นางสุชาดาถวายจนถึงอรหัตตมรรค    ชื่อว่าย่อมอุบัติ

เมื่อบรรลุอรหัตตผล  ชื่อว่าอุบัติแล้ว   หรือว่าตั้งแต่มหาภิเนษกรมณ์จนถึง

อรหัตตมรรค      หรือว่าตั้งแต่ภพชั้นดุสิตจนถึงอรหัตตมรรคหรือว่าตั้งแต่

บาทมูลของพระพุทธเจ้าที่ปังกรจนถึงอรหัตตมรรค  ชื่อว่าย่อมอุบัติ   เมื่อ

บรรลุอรหัตตผล ชื่อว่าอุบัติแล้ว.  คำว่า อุปฺปชฺชติ  ในพระบาลีนี้ท่านกล่าว