โคมไฟ

[thanadol]

พระวินัยปิฎก จุลวรรค เล่ม ๗ ภาค ๒ - หน้าที่ 216

ค่ามาก   พึงแลกเอาวัตถุที่กล่าวแล้วไว้.    ขึ้นชื่อว่าฟูกและหมอน   ที่ไม่จัด เป็น
ครุภัณฑ์ ย่อมไม่มี.
           ครุภัณฑ์ ๓ อย่างนี้   คือ  หม้อโลหะ  อ่างโลหะ   กระทะโลหะจะใหญ่
หรือเล็กก็ตาม   โดยที่สุดแม้จุน้ำเพียงฟายมือหนึ่ง  ย่อมเป็นครุภัณฑ์เหมือนกัน.
           ส่วนขวดโลหะที่ทำด้วยเหล็ก    ทองแดง   สำริด   ทองเหลืองอย่างใด
อย่างหนึ่ง  จุน้ำได้บาทหนึ่ง  ในเกาะสิงหล   แจกกันได้.       
           ที่ชื่อว่าบาทหนึ่ง   จุน้ำประมาณ ๕ ทะนานมคธ.   ที่จุน้ำเกินกว่านั้น
เป็นครุภัณฑ์,  ภาชนะโลหะที่มาในบาลีเท่านี้ก่อน.
           ส่วนน้ำเต้าทอง  กระโถน  กระบวย  ทัพพี   ช้อน  ถาด  จาน  ชาม
ผอบ   อั้งโล่   และทัพพีตักควันเป็นต้น   แม้มิได้มาในบาลี   จะเล็กหรือใหญ่ก็
ตาม    เป็นครุภัณฑ์หมดทุกอย่าง.    แต่ภัณฑะเหล่านี้ คือ บาตรเล็ก    ภาชนะ
ทองแดง  เป็นของควรแจกกันได้  ภาชนะกาววาวที่ทำด้วยสำริดหรือทองเหลือง
ควรใช้สอยเป็นเครื่องใช้ของสงฆ์. หรือเป็นคิหิวิกัติ  ไม่ควรใช้สอย  เป็นเครื่อง
ใช้ส่วนตัวบุคคล.
           ในมหาปัจจรีแก้ว่า    ภาชนะสำริดเป็นต้น   ที่เขาถวายสงฆ์จะรักษาไว้
ใช้เองไม่ควร,  พึงใช้สอยโดยทำนองคิหิวิกัติเท่านั้น   ส่วนในสิ่งขอโลหะที่เป็น
กัปปิยะแม้อื่น  ยกเว้น ภาชนะกาววาวเสีย   กล่องยาทา   ไม้ป้ายยาตา   ไม้ควักหู
เข็ม   เหล็กจาร   มีดน้อย   เหล็ก   หมาด   กุญแจ   ลูกดาล  ห่วงไม้เท้า   กล้อง
ยานัตถุ์   สว่าน   รางโลหะ    แผ่นโลหะ    แท่งโลหะ    สิ่งของโลหะที่ทำค้างไว้
แม้อย่างอื่น   เป็นของควรแจกกันได้.
           ส่วนกล้อง ยาสูบ  ภาชนะโลหะ  โคมมีด้าม  โคมตั้ง  โคมแขวน   รูปสตรี
รูปบุรุษ   และรูปสัตว์เดียรัจฉานหรือสิ่งของโลหะเหล่าอื่น  พึงติดไว้ตามฝาหรือ