การแสวงหาที่ไม่สมควร ๒๑ อย่าง (เมตตาสูตร)

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 336

ผู้ใดบวชในพระศาสนานี้ไม่ประกอบตนไว้โดยชอบ
เป็นผู้มีศีลขาด อาศัยอเนสนาการแสวงหาที่ไม่สมควร ๒๑ อย่างเลี้ยงชีวิต คือ
๑ ให้ไม้ไผ่
๒ ให้ใบไม้
๓ ให้ดอกไม้
๔ ให้ผลไม้
๕ ให้ไม้ชำระฟัน
๖ ให้น้ำล้างหน้า
๗ ให้น้ำอาบ
๘ ให้ผงทาตัว
๙ ให้ดินถูตัว
๑๐ ประจบ
๑๑ พูดจริงปนเท็จ
๑๒ เลี้ยงลูกให้เขา
๑๓ รับใช้คฤหัสถ์
๑๔ ทำตัวเป็นหมอ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 337

๑๕ ทำตัวเป็นทูต
๑๖ รับส่งข่าวคฤหัสถ์
๑๗ ให้ข้าวของหวังผลตอบแทน
๑๘ แลกเปลี่ยน
๑๙ เป็นหมอดูพื้นที่
๒๐ เป็นหมอดูฤกษ์
๒๑ เป็นหมอดูลักษณะ.

และประพฤติอโคจร ๖ คือ
๑ หญิงแพศยา
๒ หญิงหม้าย
๓ หญิงสาวแก่
๔ บัณเฑาะก์
๕ ภิกษุณี
๖ ร้านเหล้า. คลุกคลีกับคฤหัสถ์ คือพระราชา
อมาตย์ของพระราชา เดียรถีย์ สาวกเดียรถีย์ ด้วยการคลุกคลีอัน ไม่สมควร.
เสพคบ เข้าใกล้ตระกูลที่ไม่มีศรัทธาปสาทะ ไม่เป็นดั่งบ่อน้ำ ด่าและบริภาษ
หวังแต่สิ่งที่ไม่มีประโยชน์ไม่เกื้อกูล ไม่ผาสุก ไม่ปลอดโยคะ แก่ภิกษุ ภิกษุณี
อุบาสก อุบาสิกา ผู้นี้ชื่อว่า ผู้ฉลาดในสิ่งที่ไม่มีประโยชน์.